1 1 1 1 1 Rating 0.00 (0 Votes)
Foi nunha pasaxe de "Infancia", libro primeiro das súas memorias, onde Maksim Gorki ("O Amargo", sobrenome literario de Aleksei Maksímovich Peshkov), ao pasar revista aos primeiros anos da súa existencia lembraba con agarimo e devoción como a súa avoa materna tecía encaixe ao carón dunha ventana. Elo ocurría na lonxana Nizhni Nóvgorod, populosa cidade situada ás ribeiras do Río Volga, famosa en tempos pola súa Feira anual, auténtica porta de entrada comercial aos productos asiáticos,  e que durante a época soviética cambiaría o seu nome polo de Gorki en honor a un dos máis grandes escritores de tódolos tempos. Nunca deixou de abraiarme semellante nexo de unión, o do encaixe, entre dúas realidades tan distintas, tan distantes, como a dunha remota vila mariñeira da costa occidental europea e a dunha gran cidade mercantil, situada cáseque ás portas mesmas de Asia, bañada polo río máis grande e caudaloso de Europa, reproducción da máis auténtica vida rusa de provincias ca súa sucesión de comerciantes, tedio, borracheras, igrexas ortodoxas e impresionante mezcolanza racial (rusos, tártaros, chuvashes, mordvinos, alemáns do Volga, mariis, udmurtos, bashkires, xudíos...), ubicadas ambas prácticamente nos dous polos opostos do continente europeo, separadas por ducias de miles de kilómetros.

Por elo recibía nun primeiro momento con ledicia o redactor de Camarinas.eu, rusófilo convencido, a noticia da presencia na XXII Mostra do Encaixe de dúas delegacións chegadas dende Vladímir e Moscú: despois xa sería cuestión de pasarse polo stand para trabar coñecemento cas representantes do xigante eslavo. E a cuestión en realidade así o demandaba porque xa dende o primeiro día cos seus vistosos traxes tradicionais, ca simpatía e gracia típicamente rusas, acapararon toda a atención dos visitantes do máis importante certame encaixeiro a nivel mundial e convertéronse na atracción estrela da edición de 2012. Así, o redactor deixouse caer polo stand moscovita na mañán do domingo de clausura e puido por uns momentos rememorar coñecementos linguisticos pasados: catro cursos na Escola Oficial de Idiomas que parecen perdidos na orixe dos tempos. Atopou a un grupo de maestras do "Kruzhebo", (encaixe en ruso, palabra que seguramente proveña de "krug", esto é, círculo), experimentadas kruzhebnitsy, simpáticas, hospitalarias á antiga usanza rusa, perfectas anfitrionas no seu stand, un pequeno anaco das terras rusas transprantado por uns días a Camariñas, e que confesaron que o redactor era o primeiro visitante en toda a Mostra en departir con elas no seu propio idioma. Amantes do encaixe, irradiaban esa felicidade propia das xentes que por fin atopan todo un universo de almas afines, mostrábanse abraiadas pola beleza natural, mariñeira, de Camariñas e prometeron voltar en edicións vindeiras. Finalmente, accederon gustosas a fotografiarse cun redactor provisto dunha bandeira tricolor mercada en tempos en San Petersburgo, e agasaxárono cun libro e unha matrioska, quedando expectantes de recibir por mail copia da sesión fotográfica.

Volcadas na súa arte, confesaron que a grandes rasgos o Kruzhebo fixo a súa entrada en Rusia durante o reinado do Zar Pedro I, procedente de Bélxica e que a variedade que elas practicaban era a de Balajna, pequena cidade de cáseque 60.000 habitantes, un dos maiores enclaves encaixeiros da Federación Rusa, pertecente precisamente á provincia de Nizhni Nóvgorod e que conta co seu propio Museo do Encaixe e, curioso, non deixaron de lembrar aquela mesma pasaxe de "Detstvo" (Infancia) onde a avoa dun dos máis talentosos, coñecidos, comprometidos (se ben para sempre marcado por unha derradeira deriva persoal certamente lamentable) membros da máis gloriosa das literaturas, tecía encaixe ao carón dunha ventana, ao carón mesmo das augas turbias, terribles, do Volga.

Engadir un comentario