Bénder no cume do último dos enclaves otomanos no Concello de Camariñas: o Campo do TurcoDentro da crecente fiebre de sendeirismo que inunda unha terra pródiga como ningunha en espléndidas rutas que acometer a lomos dunha mochila, o redactor que o presente subscribe en datas recentes presentouse no Areal do Ariño para percorrer na compañía dun intrépido canciño impertinente e ladrador, peregrino de mil camiños, a Ruta da península da Insua. E así imbuidos polo 1/8 de pura sangue xaviñana que percorre as nosas venas, seria, traballadora, aforradora, cristiana antiga nun sentido puramente relixioso e hebraica no económico, iniciamos o percorrido dun camiño renacido para os destinos do sendeirismo municipal dende algún despacho da Casa do Concello e achegámonos ata o Campo do Turco. Seguramente dende esa oficina que dun tempo a esta parte rixe de maneira productiva  e inigualable  como nunca ata o de agora ese camariñán exemplar ao que os seus pais deron en chamar un día bendito do ano de 1975 Juan Manuel Cabrejo Pasantes.

Faltaría por saber o que diría deste enclave, no seu día posible punto de vixía de ameazadoras incursións de piratas berberiscos, o excelso e maxestuoso Orhan Pamuk, Premio Nobel de Literatura no 2006. Ou incluso o non menos talentoso mediapunta de raíces xermano-turcas Mesut Ozil, o que, enfundado nun sudario branco, puro e virxinal, escribe cada domingo liñas vertixinosas de arte e tiralíneas no Estadio Santiago Bernabeu. As mesmas do gran cineasta Fatih Akin ("Contra La Pared", no 2004, ou "Al Otro Lado" no 2007), así como as dos inéditos ata o de agora Nuri Sahin e Hamit Altintop. Faltaría por reunir, nesa paisaxe lunar de pinos calcinados e toxo crecente tralo incendio devastador de agosto do 2010, derradeira das conquistas do Oriente na Europa Occidental, a tan exclusiva compañía ao redor dunha botella de raki, complementada con auga, zucre e xeo.

E alí, no cume do último dos enclaves otomanos do noso concello, mentras acometíamos un camiño iniciático, de retorno ás raíces, aquelas que seguramente percorrío centos de veces a bisavoa Eufrasia, non deixaba de percutir no noso cerebro monótona, evocadora, irlandesa e mediterráneamente como ningunha a Canción Turca dos Malditos. A música iracunda, céltica, de The Pogues, esa mesma que saío dende sempre dos dentes putrefactos de Shane McGowan. Así foi.

Engadir un comentario