4.746835443038 1 1 1 1 1 Rating 4.75 (79 Votes)
Mentras a outros envíanlle notas de prensa, que non lle interesan a nadie o máis mínimo posible (incluso), a camarinas.eu chegan textos literarios de calidade. Esto que parece moi sinxelo, hai xente que non o entende, porque mentres algúns buscan uns novos amos, outros somos independientes. En fin, non hai máis que ver o número de visitas traen consigo unhas e outros. Eso ocurre gracias a mestres como Juan Camariñán, un tío que se viste polos pes e que non entende de politiqueos nin de palanganerismos, e que elevou a fala milenaria de Camariñas ao rango de lingua literaria. Nesta nova xoia narrativa fala do afundimento en Coenda dun barco que viña da Habana e que portaba o suxerente nome de Black Arrow.
Juan Camariñán: Historias do Mar Vol. VII - O Black Arrow
Fai uns días  acercouse pola miña casa un matrimonio de uns 45 anos,  proviñan de non recordo que pueblo de Canarias, contáronme a historia do seu difunto pai, el sempre lles recordava que en tempos mozos fora  náufrago en Camariñas, en concreto no barco Black Arrow, ao parecer sempre quixo volver ao sitio donde aquel barco topou contra as pedras, sempre recordaba os mariñeiros do pobo que os rescataron, do barco leváronnos pas suas casas e  tratáronos como un máis, sempre destacou a hospitalidad da xente de este pueblo.

Fíxolle prometer a seus fillos que cando se xubilase o levarían a este rincón de Galicia, quería recordar pa sempre aquel pequeño pueblo, o que aquelas xentes fixeron por el, quería ver o sitio donde aquel día naufragou, acordávase de ver unha ermita e un faro, recordava un pequeño pueblo pintado de blanco,  de dormir nunca pequena casa de mariñeiros que lle deron de comer un pan duro quentado no lume.

El quería volver a recordar todo aquelo, lástima que a morte lle chegara máis pronto que o deseado viaxe,  e xa que os fillos non  puderon regalarlle o viaxe a tempo,  ven o seu fillo mayor pa polo menos cumplir parte do prometido.  Ese fillo preguntoume si sabía algo do Black Arrow e si sabía o sitio donde embarrancara. Eu como non contestenlle que si e leveino hasta a Virxen do Monte pa desde alí enseñarlle  donde topou ca costa, mismo devaixo das canteiras, ao lado duns petóns entre o Corno de terra e o Castelete, alí está un baixiño (mui bo sitio de nécoras) ao que precisamente lle chaman polo nome do barco: o Black Arrow. Alí diante da capilla da Virxen do Monte cando lle señalén  o sitio o home emocionouse recordando a seu pai, calado dou unha volta arredor da capilla, miraba pa todos os lados, e despós de un silencio dixo:

-    Que sitio más bonito para naufragar, ahora comprendo a mi padre, su insistencia de volver.
Secou as lágrimas e sentouse na porta da capilla, mirando pa o límite do mar  Preguntoume:
-    ¿Por qué hicieron una iglesia en este monte?

Eu contestenlle que antiguamente cando se picaba o mar e caía a nuite ou se levantaba niebla e inda non volveran os mariñeiros de faenar, as súas mulleres subían a este monte pa encender unha fogueira e así eles que  puderan ver unha señal desde o mar para orientarse, e sobre todo tamén subían a rezar pa que volveran sans e a salvo pa súas casas. Si así era, poñían unhas velas en señal de agradecimiento, e si non volvían seguían subindo a rezar durante días e nuites, co tempo foran arrimando pedras pa abrigarse e ao final alguén decidío construir aquela capilla.

Asistío ca cabeza e despós contoume o que o pai sempre lle relataba e que lle sucedera aquel día de  1.921:
Estaba o tempo calma e o mar tamen era bo,  viaxaba de volta no barco Black Arrow, viña da Habana da emigración xunto con meus pais, tiña uns 18 anos e como todos los días  sempre estaba na barandilla mirando pa o mar e sobre todo paquela costa tan verde e angosta que tanto me chamaba a atención. En aqueles tempos os barcos pasaban mui cerca de terra e podíase apreciar a belleza das  costas. Aquel día pola mañán  nada más levantarme do meu camarote acerqueime hasta proa, e oín no puente gritos e insultos: era o capitán cun oficial, braceaban e gritaban sin parar, eu non lle din importancia e baixen a desayunar, cando volvín arriba dirixinme pola cuberta hasta o carón do puente, xa non había gritos, tan solo estaba o capitán e pola ventana do puente vin como tiraba unha botella para o mar, a curiosidá fixo que mirara pola borda que clase de botella arroxara…, era giski, e como non, nadaba baldeira, tampouco lle din importancia e sejín paseando dun lado a outro.  Pasou unha media hora e vin que pola ventana do puente volvía a salir polo aire outra botella baldeira, era evidente que o capitán estaba a pasarse ca bebida, entonces comentenllo a un mariñeiro e contestoume que en el era habitual, que non pasaba nada. O día era soleado e a o lexos divisábase un xigante, era o  Faro Villano, sorprendíome a súa grandiosidad, pero mas me sorprendío de pasar tan cerca da costa, cada vez estaba máis cerca aqueles pinales verdes, aqueles montes casi se podían tocar, o murmullo dos golpes de mar contra as pedras palpitabase, era un día raro, fora do normal. Ao carón noso unha pequena embarcación con tres mariñeiros braceaban cara nos, era como si nos quixeran decir algo, como si nos quixeran avisar de algún peligro, entonces os  pasajeros  alertamos a os mariñeiros do barco, gritándolle decíamoslles que algo estaba a pasar, que desde o mar unha xente nos gritaba, entonces salío o capitán pola ventana do puente e ordenou poñer os salvavidas, explicou que o barco quedara sin goberno e íbamos a embarrancar, eu sabía que era mentira o que decía, o barco seguía avante como si nada pasara, non pararon motores e nin tan siquera deron marcha atrás, non intentaron fondear, tan solo se dirixían dereitos contra a costa, era un embarrancamento intencionado, solo o capitán e o oficial que horas antes discutían sabían o motivo de tal desfeita,  decíannos que estubéramos tranquilos que o mar estaba en calma e que nos baixarían a terra nos botes salvavidas, o de estar tranquilos é fácil de decir pero difícil de mesturar co medo, mirábamos para unha hermita que había no monte, e todos rezábamos, ao pouco tempo xa estábamos nos botes e os mariñeiros do pueblo que andaban a pescar por alí axudáronnos  e leváronnos pa terra. Acolléronnos nas súas casas e déronnos de comer, eu intenten explicar o que vira, pero como era un rapaz, nadie me fixo caso .Pasamos uns días mui bonitos con aquela xente, xente humilde e traballadora que nos trataba como un máis deles. Sempre me acordaren de un neno de 12 anos que se fixo amigo meu, levoume a ver un muiño, a unha pequena plaia que había detrás do puerto, a un castillo en ruinas e a cómo os mariñeiros pescaban pola ría, inda me acordo do sabor de unhas sardiñas e de coller cangrexos co rapaz. Despós ven un autocar e levounos a Coruña donde collemos outro barco, pa que nos levara a noso destino.

Esta era a pequena aventura que contaba aquel home de vez en cando a seus fillos, a aventura dun náufrago canario en Camariñas, os recuerdos de un pueblo e a súa xente. O seu deseo de visitar o pueblo que o acollío víose frustado pola mala fortuna, ou pola deixadés duns fillos que non superon cumplir unha promesa a tempo.

A vida a sejún vai pasando vaise volvendo más corta pa faser o que deseamos.

Comentarios   

rubiasexy
+1 # fas majasrubiasexy 08/09/2008 16:44
mima esta istoria si esta muiben fas majas juancamariñan esta criminal as ta o ome era de canarias si señor fas majas sefa e os pedros
Denunciar ante o administrador
zhúkov
+1 # RE: Juan Camariñán: Historias do Mar Vol. VIIzhúkov 08/09/2008 17:05
Bueno, meu amigo Juan Camariñán volve a dar unha lección de boa literatura, cun texto sobrio, ben narrado, sin efectismos, co rigor histórico necesario. A ver si se anima e cada semaniña nos ten escribe un textiño para os amantes da boa literatura de camarinas.eu. ¡¡Parece Yuri Kazákov co seus relatos breves sobre os pescadores do Mar Blanco e todo, jajajaj!!
Denunciar ante o administrador
jose de marta
+1 # RE: Juan Camariñán: Historias do Mar Vol. VIIjose de marta 08/09/2008 17:40
Eres solo e o carallo,sabelas todas,non hay quen che chuspe.Esta historia esta como siempre xa sabes de puta madre.Pero non tardes tanto en poñer outra.
Denunciar ante o administrador
estudiante
+1 # ERES O MAXIMOestudiante 08/09/2008 18:19
Eu non sei como os sachas machiño, pero poñía ben de menos as tuas historias, noraboa polo teu maxin e a forma de contarnoslo. unh aperta.
---estudiante---
Denunciar ante o administrador
gelinita
+1 # RE: Juan Camariñán: Historias do Mar Vol. VIIgelinita 08/09/2008 18:42
Eu dijo coma estudiante nosei dode sacas tantas istorias pero estan muiben jrasias
Denunciar ante o administrador
pepewells
+1 # RE: Juan Camariñán: Historias do Mar Vol. VIIpepewells 08/09/2008 21:25
Precisamente, una de las mayores labores que lleva acabo desde siempre camarinas.eu es el de recordar episodios del pasado de nuestra villa marinera con un nivel tal de excelencia en cuanto a la calidad de todos los narradores que se ocupan de los mismos, ya sean de la redacción, ya sean colaboradores habituales, además de la ya clásica genialidad en el aspecto visual de las composiciones elaboradas por el director de nuestra web de cabecera. Sin duda, estos reportajes quedarán para la historia del pueblo y seguramente en el futuro, dentro de 50 años, algún historiador tenga que tirar de este archivo excepcional creado por todos los que colaboran en camarinas.eu y que no deja de sorprendernos día a día. Por otra parte, Juan camarinan, magistral como siempre.
Denunciar ante o administrador
juanillo
+1 # RE: Juan Camariñán: Historias do Mar Vol. VIIjuanillo 08/09/2008 22:40
eres un artista........ .............
Denunciar ante o administrador
currodetras
+1 # RE: Juan Camariñán: Historias do Mar Vol. VIIcurrodetras 09/09/2008 00:48
pois sigo desindo que manda ... contigo
O nombre de JUANCONTACONTOS non che viña mal,pero esto,xa non son solo contos,esto xa pasa un par de peldaños mas arriba,ahora xa hay que quitarse o sombreiro cando estes diante.
Empesastes con un nivel alto que xa estabamos acostumbrados é era difisil de consegir,sobre todo de manter ese nivel de escritura...
pero vexo que te superas a ti mismo cos teus argumentos,con un bo texto e narrado perfectamente...
tes aqui un admirador,non tardes en volver...
Denunciar ante o administrador
Salaño
+1 # RE: Juan Camariñán: Historias do Mar Vol. VIISalaño 09/09/2008 10:34
Teño que decir, que cando vin este artigo publicado, dun golpiño adiviñei de que ía o asunto, poolo que non quixen leelo...

Esta decisión ten o sentido de que determinadas lecturas son máis recomendables facelas nun momento de calma, sen ninguén o redor e con tempo para disfrutar amablemente do que che contan...

Non sei porqué, o corpo pediume non desperdiciar a narración cunha lectura rápida e apurada, polo que non leín o artigo ata o momento no que escribo isto.

Nin que decir, que non me equivoquei...

Camariñas.eu...un fabuloso mundo onde todo ten cabida, unha excepcional caixa de bombóns, unha excelente mostra de encaixe camariñán...
Denunciar ante o administrador
fabio
+1 # RE: Juan Camariñán: Historias do Mar Vol. VIIfabio 09/09/2008 10:46
A BERDA E QE OS CONTOS DE JUANCAMARIÑAN SON OS MASIMOS,A PAJINA COS CONTOS DEL JANOU BASTANTE.AHI QE SEJIR ASI.
Denunciar ante o administrador
lucia018
+1 # RE: Juan Camariñán: Historias do Mar Vol. VIIlucia018 09/09/2008 10:48
pos eu e a segunda ves que leo as tuas historias, nunca as leera pero estan moi ben!! Sigue asi, saludos
Denunciar ante o administrador
eloy
+1 # ME ENCANTAeloy 09/09/2008 12:34
GENIAL¡¡¡¡¡¡
Denunciar ante o administrador
mantida
+1 # RE: Juan Camariñán: Historias do Mar Vol. VIImantida 09/09/2008 17:18
Si esta historia non e real, a min paresemo, supoño que sí porque está muy ben contada.¡tes muita imaginasión!
Non vos imaginades cantas veses cambiou de sitio a barra do bar, menos mal que non se asercou por alí ningunha persona seja, sinon iba de fusiños.
Denunciar ante o administrador
perillan
+1 # EXTRAORDINARIOperillan 10/09/2008 20:26
A verdade e que e para sacarse o sombreiro ou o que faga falta ante este relato, a ver si nos deleitas mais a menudo con outros, que seguro que serán da misma calidade.
Miñas felicitacions JUANCAMARIÑAN.
Denunciar ante o administrador

Vostede non ten permisos para comentar nesta noticia.