4.7096774193548 1 1 1 1 1 Rating 4.71 (62 Votes)
"The Outlaw Juan Camariñán", o escritor fóra da lei, a maior sensación literaria da prosa dialectal en galego dos últimos anos pasa revista no volumen terceiro das súas "Historias do Mar" á forma en que se desenvolvía a vida ordinaria do milenario pobo de Camariñas durante o réximen do Xeneral Franco a través da relación que tiña co Xeneralísimo unha das persoas que mellor o coñecía.

Pepiño erache un home mui cativo, mais ben tirando a englenge, siempre estaba ben arregladiño, barba recortada, pelo peinadito e cabeza levantada. Pepiño sempre tiña frio, en Diciembre tiña frio, en Febrero tamen tiña frio, e en Agosto temen tiña frio o Pepiño, siempre andaba con unha chaqueta de traxe gris e corbata marrón.

Un dia, víspora do Carmen collío o coche de Pombo fui a Vimianzo e alí fixo no sastre unha chaqueta a medida, era de cuadros grises e blancos, e siempre, siempre cando non iba a o mar poñía a chaqueta de traxe gris ca corbata marrón.

El siempre andava despacio, a vida pa el non tiña prisa, siempre salía a pasear polo paseo dos señores e todas personas que se cruzaban con el saludábano e decíanlle –que Pepiño, como andas- e el sempre contestaba o mismo -mal e arrastro, mal e arrastro-o Pepiño erache mui queixón.

Nos días de faena cando no muelle poñíanse todos mariñeiros a isparar os palangres, como siempre era tradición, mentras isparaban todos cantaban, e que a xente de antes a pesar das necesidades e da fame,  era máis alegre, todos sabían as letras das cancións, e todos cantaban a coro. Entre canción e canción os máis vellos decían -veña Pepiño cóntanos a túa historia- e Pepiño empezaba a contar sempre a misma historia, decía:

Cando estaba na jerra eu fasía de apuntador, os apuntadores traballábamos en apuntalar os puentes de madeira que os carpinteiros fasían pa pasar as tropas, eu estaba no lado dos de Franco. Un dia serían as catro da mañán chuvia a cántaros, eu e máis meu compañeiro o Vasco, estábamos cablando un tablóns e a o lexos vimos vir dous homes vestidos de fundas azules como as que tíñamos nos pa traballar. O vasco díxome- la virjen gallego nos enviaron a dos pa ayudarnos, que raro, deben de tener prisa los cabrones- cando chejaron a xunta nos, prejuntámoslle -¿Qué vindes a axudarnos non? E un deles mui serio díxome –no, venimos a revisar el puente- eu, inda que era denuite vin aljo raro en aquel home, e con curiosidad acerqueme a el pa velo mellor, era pequeño regordete e con vijotiño, e inda que viña con un jorro pa chuvia, parecíome unha cara familiar, el miroume fixamente, e eu tamén, e de repente salíome da boca, e díxenlle– me cajo en dios si non fora polo mono, pa min que es chuspidiño a Franco-de repente saltoume o que viña con el, ajarroume polo pescozo e jritandome díxome -cuádrese hijoputa- eu, casi cajando co medo dixenlle, - tranquilo, tranquilo- e o outro home sacou o jorro, e dixo,-deje al pobre chico en paz, si soi Franco chaval, mui buena apreciación, vengo revisar los puentes, tu de donde eres chico.- eu casi quedo mudo, pero como puden dixenlle -son de Camariñas mi General- e el contestou –conosco ese pueblo, y tengo un mui buen amigo en el, SanJurjo, ¿lo conoces?-eu contesten – si mi General, e meu veciño- e el dixo – pues cuando ganemos la guerra, vuelvas a casa y lo veas, dale recuerdos de mi parte-,-si mi General-dixen eu. El saludoume e marchando dixome –cualquier cosa que necesites, ázmela saber-

O meu amijo o vasco quedou pasmado e despos díxome…-joder gallego te hiciste amigo de Franco, que suerte. E desde aquela escribímosnos cartas todos los anos, eu pídolle cousas, e el siempre mas manda.

Esta era a historia que sempre contaba Pepiño, e nada más acabar de contala, todos mariñeiros poñíanse a reir, e a cachondearse del, reíanse, e fasíanlle burla tras burla, pois nadie creia a historia que el contaba.

Un sábado como todos los sábados, os mariñeiros reuníanse a partir as janansias na casa do patrón, e despós iban a tomar os chiquitos a taberna de Lao, fora unha boa semana, e o que máis e o que menos estaba aljo alejre de viño e caña, e todos vacilaban en Pepiño –anda Pepiño cóntanos o do teu amijo Franco- e unha ves tras outra hasta que Pepiño acedío a contalo, cando acabou de contar a súa historia, díxolle o máis fortachón e fanfarrón – mira que es trampo,  disque escribirse con Franco, non podías contar outra mentira máis creíble- entonces Pepiño puxo a man no forro da sua chaqueta de traxe gris, e sacou catro cartas que sempre levaba con el, abrío unha e enseñoua, e nela víase un escrito que nadie dos de alí se molestou en mirar, e dixo –hai tendes unha das cartas que me mandou, e debaixo a firma de Franco- entonces un dos máis fuertachóns arrancoulle a carta des mans, reíose cara ela e rompíolla en cachos, e tirándolla pa o chan, díxolle -a parvo, disque Franco- jajajajaj, e todos a reírse, Pepino arrodillouse collío os cachos da carta, puxos no bolsillo da súa chaqueta de traxe gris, e marchou pola porta, deixando atrás as risas e burlas de aqueles desanpresibos hijos de puta.

Nunca máis Pepiño volvío a presumir nin contar o do seu amijo Franco.

Despós de varios anos, un día de vran, polo pueblo empezou a correr a noticia de que Franco estaba a pescar en Curcubión co seu yate o Azor, e que viña cara Camariñas, entonces o pueblo revolto por tal noticia volvío a recordarlle Pepiño o conto del co Generalísimo, decíanlle –hai che ven teu amijo, jajajaja-,-falaraslle non, jajajaja-,-acordarase de ti Pepiño, jajajajaja- Pepiño calaba e baixaba a cabeza.

Aquel día serían as doce da mañan, alá polo castillo víose chejar unha fragata, e detrás dela un yate de lujo, todo pintado de blanco que decia AZOR, ven dereitiño cara o curbeiro e alí atracou nas escaleiras de sur. A altura da ayudantía aparcaron tres coches pintados de nejro, e por todo Camariñas había máis de cen Guardias Siviles, todo pueblo corría a ver a Franco cara o curbeiro, todos menos Pepiño que se sentou no malecón diante da casa de Duardito. Todos pasaban correndo por el, e todos lle decían –vamos Pepiño, ven a ver a o teu amijo, jajajaja-,-veña Pepiño a ver si che trae un xamón, jajajaja- pero Pepiño nin caso, e seío sentado no malecón.

Entonces xa co AZOR atracado nas escaleiras do muelle, baixou Franco con todo seu séquito, máis de 20 uniformados, e púxose a pasear polo muelle cara a ayudantía, sin que nadie se lle podera acercar, todo pueblo calado e mirando con cara de asombro e respecto, pero no General víase unha cara de preocupación, mirando pa un lado e máis pa outro, e xusto cando chejou a o malecón a altura de Pepiño, mirou pa el, parouse, e todo mundo parou, acercouse a el, Pepiño levantouse e Franco díxolle –hola amigo ¿Qué tal te ba?-Pepiño contestoulle –mal e arrastro, mal e arrastro- Franco reíose e díxolle, -¿te llegaron los víveres que te mande?- , -Si señor - dixolle Pepiño, -¿necesitas algo más?- e Pepiño contestou, -si señor tiña janas de un acordeón- , -no te preocupes, dixo Franco, te lo mandaré- sejidamente abrazou, pasoulle a man sobre o hombro, levou hasta xunta o seu coche e alí despedíronse con un jran abrazo, e díxolle –si vienes por Ferrol, no marches sin verme- , -si Señor- díxolle Pepiño, abrazáronse outra vez, diante da mirada de asombro de alcaldes, ayudantes e o pueblo enteiro, Franco subío a un dos coches e marchou.

Pepiño vestido de chaqueta de traxe gris e corbata marrón, despedíose del movendo a man. Desde aquela nunca máis a o Pepiño lle fixeron burlas, desde aquel día era Pepiño o amijo de Franco. Franco como non a os poucos días mandoulle o acordeón que Pepiño lle pedira, e mandoullo a o ayuntamiento pa que llo entregaran, os funcionarios quixéronllo joder pa eles, pero o Pepiño érache mui listo, pero esa e outra historia, pa outro día.

Salud.

Imaxe que recolle a única e histórica visita do Xeneral Franco a Camariñas en 1968
Imaxe que recolle a única e histórica visita do Xeneral Franco a Camariñas en 1968

 

Comentarios   

jose de marta
+1 # RE: Juan Camariñán: Historias do Mar Vol. IIIjose de marta 26/02/2008 23:30
Eres solo e o carallo juan,non hay quen che joda e a nos vainos pasar o mismo contigo,xa non sabemos si as historias son reales ou non pero estan demasiadooooooo ooo.Muitos saludos.
.
Responder | Denunciar ante o administrador
estudiante
+1 # RE: Juan Camariñán: Historias do Mar Vol. IIIestudiante 27/02/2008 14:21
Joder, vai fenómeno contacontos, sijo pensando o mismiño, non sei como os sachas pero é aljo increíble.
Unha aperta amijo
---Estudiante---
Responder | Denunciar ante o administrador
gancho loco
+1 # ¿Pepiño non é real?gancho loco 27/02/2008 22:23
A lojo Pepiño ¿existio ou non?
Responder | Denunciar ante o administrador
pepewells
+1 # Mis respetospepewells 27/02/2008 22:32
Pues aquí vengo a rendirle mi homenaje semanal al mejor escritor que ha dado nunca el pueblo milenario, como bien dicen los redactores, de Camariñas. Aquello que empezó en el libro de visitas como los experimentos de un tal "Juancontaconto s" que contaba historias oídas en el Bar Arnela o en el Marcha Verde, y que poco a poco empezaron a coger un vuelo antes nunca visto, ahora han pasado ya al terreno de las Palabras Mayores: textos muy elaborados, con una estructura argumental y un andamiaje narrativos perfctos. ¿Hasta donde puede llegar este hombre? Juancamarinan, tiene usted todos mis repetos.
Responder | Denunciar ante o administrador
gelinita
+1 # RE: Juan Camariñán: Historias do Mar Vol. IIIgelinita 28/02/2008 15:38
padriño que artista eres.ojala collera eu a mita do teu talento.
Responder | Denunciar ante o administrador
hombre lobo
+1 # DEMASIADO TEXTO.....hombre lobo 29/02/2008 11:21
DEMASIADO TEXTO FOI O QUE ME PARECEU CANDO O VIN....SEN EMBARGO NON ME CHEGOU A NADA,CANDO ME DIN CONTAAAA...OOOO HHHH XA SE REMATOU A HISTORIA.A VERDADE E QUE ME FIXECHES VIAXAR NO TEMPO,ENTRE A HISTORIA A FOTO,DETALLES XA ESQUENCIDOS COMO A TABERNA DE LAO...QUE BEN.GRACIAS ,JUAN.
Responder | Denunciar ante o administrador