1 1 1 1 1 Rating 0.00 (0 Votes)
Houbo un tempo en que, chegado o mes de xaneiro, andaban tódolos buriáns inquedos e nerviosos mirando o calendario obsesivamente. A razón era ver en que día caían as grandes mareas do inverno. Como seguramente sabedes sempre hai dúas mareas no ano que acostuman a ser excepcionais: unha no inverno e outra no verán. As de inverno eran especialmente agardadas porque, se cadraba cun tempo de xeadas, deixaba aterecidos entre os bolos que a marea deixaba ao descuberto a milleiros de pequenos peixes, crustáceos e toda sorte de delicias que o mar cría.

Non había xolda mais alegre que aquela que montaban os nosos pais, avós e veciños rumbo aos seus lugares favoritos para revirar. Cada cuadrilla tiña preferencia por determinados lugares que se viñan transmitindo de xeración en xeración. Os rapaces eramos uns engadidos que se sumaban a toda aquela procesión rumbo á ribeira, aterecidos polo frío da xeada e da madrugada, e entusiasmados polo trofeo que nos agardaba na Galera, na Esbarda ou no Castelete.

Revirar consistía niso: en darlle a volta os bolos que quedaban ao aire cando a seca do inverno  deixaba os coídos libre das augas. Os pobres peixiños, de sangue fría, non daban acompañado o mar cando baixaba e quedaban, coma adormecidos, entre as olgas ou concentrándose nas pequenas pozas que enchían os desniveis. E era nestas pozas onde acontecían os feitos mais espectaculares de todos.

A tropa do meu avó, O Moledo, sabían dunha na Galera. E unha poza que solo queda illada nestas grandes mareas e que aínda acostumo a visitar cando o tempo e as mareas mo permiten. No episodio que vos contarei estaba chea de bolos e olgas que rodeaban outro petón, grande pero non fixado na rocha do fondo da poza, así como outras pequenas fergas e covechas, tanto no fondo coma nos laterais case circulares. Vista dende o borde víase un espello de auga transparente e case circular onde flotaban olgas de distintas especies e, pegadas nas paredes e no fondo, víamos ducias de ourizos, lampros e mexillóns. Aparentemente alí non había outra. Os rapaces, algo decepcionados, non entendíamos porque non buscábamos outra poza onde se viran peixes e non desprezables ourizos e lampros! Pero alí quedaron e, ademais, con cara de saber o que facían.

Todos trouxeran seiras de vimbio, caldeiros e un pau de ferro tan longo coma dous homes. De seguido comezaron a achicar auga de xeito rítmico e acompasado. Algún mesmo cantaba entre dentes mentres o nivel da auga da poza baixaba de maneira ostensible. Cando xa aquela piscina natural vira reducido o seu caudal a menos da metade, vimos como a poza empezaba a cobrar vida. Sen saber moi ben de onde os lorchos, barbadas, labañeiras, pulpiños e toda sorte de pequenos bichos que se ían concentrando na cada vez mais minguante auga.

O que comezou sendo un pequeno baile de peixiños que buscaban a auga de vida, converteuse nunha xigantesca caldeira que fervía con centos e centos de habitantes do mar absolutamente aterrorizados pola cada vez menos auga e menos espacio. E aumentou a intensidade cando, entre catro homes, fixeron palanca co pau de ferro no petón central da poza que agochaba un tesouro monstruoso. A grande rocha ocupaba coma un terzo daquel pequeno mar e, na súa base, facía como pequenas covas nas que se agochaban depredadores e depredados segundo o seu tamaño.

Cando aqueles robustos buriáns voltearon o petón saíron espantados máis lorchos, máis barbadas e, dunha ferga que se mantiña agochada, a cabeza enorme dun congro descomunal. Os cativos, que o mirábamos todo dende os penedos do arredor, eramos espectadores dunha escena apocalíptica: media ducia de homes metidos na auga entre unha fervenza de espuma e de peixes de todo tipo e tamaño enchendo as seiras e os caldeiros. E logo ven o de sacar o congro da cova! Miña naiña que  medo daba aquela especie de serpe descomunal: houbo que levalo entre dous homes colgado pola cabeza do pau de ferro e co rabo arrastrando polo camiño de volta!

Fun mais anos a revirar co meu pai pero nunca vivín unha experiencia coma aquela. A parte mais negativa da revirada foi a cantidade de barbadas, lorchos, e demais pesca que houbo que consumir durante toda unha semana porque, miña avoa, A Panadeira, non tiraba nada e había que comer todo o pescado si, ou si.

Hoxe é ilegal revirar e dubido que na Galera queden congros como o que naquel mes de xaneiro capturamos, pero a vella poza, cando as grandes mareas o permiten, aínda se pode ver como testemuña das marabillas que a nosa costa agocha.

Engadir un comentario