1 1 1 1 1 Rating 0.00 (0 Votes)
Esta historia non ma contaron, pasoume a mín. Eu, de cativa, tíñalle moita envexa aos nenos dos “pescos” (os rapaces da vila, fillos de mariñeiros) porque cando saían da escola non tiñan mais que facer que adicarse a xogar. Nos, os rapaces de Buría, sempre tiñamos tarefas reservadas: axudar nas faenas do campo, ir por area a Lingunde para poñer nas táboas do sobrado, levar ou traer os animais a pacer, e unha infinita ringleira de traballos que, coa mentalidade de hoxe, acusarían aos nosos pais de explotación infantil.

Unha tardiña de outono, cando xa os días minguaban e anunciaba inverno, saín da escola de Dona Lucita , ás cinco da tarde coma sempre. E, coma sempre, miña avoa xa me tiña reservada unha encomenda: coller camiño da Fontamboa para axudarlle a miña nai a cargar un carro de herba e a conducir animais e carga de volta a nosa casa. Non pensedes que eso era explotación infantil, insisto, era o habitual nás familias labregas. 

Pois ala vou eu, cun anaco de pan e unha onza daquel chocolate gordo que custaba un ril roer, camiño da Fontamboa. Non pensedes que aquilo estaba ao carón da Cancela, que era onde tiña a casa miña avoa, se non que está preto do pequeno embalse abandonado que está na pista que vai de Vilán a Reira. E dicir, uns dous quilómetros mal medidos para unha nena duns nove ou dez anos que, coma sempre, ía polo camiño pensando en mil fantasías e perdendo o tempo asexando a un paxaro ou buscando persoeiros lexendarios que había sempre nos libros de contos pero que nunca atopara na realidade.

Para chegar dende a Cancela ate onde estaba a miña nai seguíamos o vello camiño de carro que cruzaba a Mirta, o Folgoso, o Riás, o Tilleiro... e a Barra! Seguramente nos vos soen estes topónimos porque algúns fai xa tempo que deixaron de utilizarse e, coa chegada da concentración parcelaria, incluso desapareceron. A Barraca aínda existe pero está absolutamente cambiada e, para que vos situedes, é o gran piñeiral que hai, indo dende Mourín, antes de chegar ao parque eólico do Monte da Vela.

Cando pasou o que pasou, a Barraca non tiña ningún pino se non que era unha chandeira  comunal onde se levaban a pacer os rabaños de ovellas ou cabras e tamén as vacas de Buría, e, xusto detrás dela, había unha agra con multitude de leiras cun carril (entrada nun muro para facilitar o paso de carros, animais e persoas) dividido en dous por unha gran rocha  que delimitaba o espazo para entrar as persoas e o que se utilizaba cando era preciso acceder a agra cos animais e aparellos durante as colleitas e outras faenas. Cóntovos isto porque sei que ás novas xeracións de camariñáns todo isto sóalle a chino.

Pois ben. ía eu toda fachendosa cruzando a Barraca e o sol xa andaba  baixando por detrás da Vela cando, de súpeto, vexo no carril que antes vos contaba... un lobo! Vos diredes que iso non tiña porque ser nada raro pero, aínda que vos sorprenda, hai hoxe máis lobos que daquela xa que se perseguía a toda canta “alimaña” asomaba o fuciño. Na miña imaxinación infantil xuntáronse, coma unha marea, tódalas historias e contos onde O Lobo era o gran inimigo, o protagonista dos terrores nocturnos, o pai de tódolos medos. Nunha situación coma aquela o corazón disparóuseme e a primeira reacción foi a de saír correndo como alma que leva o demo pero, unha das primeiras cousas que nos ensinaban na casa era que o peor que se pode facer diante dun can era correr, e un lobo, maxinaba eu, non era outra cousa que un can do monte. Había outra cousa que me impedía saír fuxindo: se eu escapaba do lobo, quen lle avisaría a miña nai de que había un lobo?, e, si o lobo comía a miña nai, que sería de min e de meus irmáns?, que diría meu pai por deixar a miña nai sola e abandonada? Se vos parece que era moito pensar en tan pouco tempo facede a proba e xa vos decataredes a velocidade coa que traballa o cerebro cando se ve sometido a un momento de pánico.

E alí estaba eu sen saber que opción tomar, paralizada no medio da Barraca e sen quitar ollo do carril aterrador. De vez en cando, o lobo, movía o rabo e mesmo parecía que se lambía de gusto pensando no banquete que tiña diante. Pero algo no meu interior me dicía que aquilo non cadraba, que non era natural que o lobo estivera alí a esa hora (xa sabedes que en tódalas historias os lobos sempre atacan de noite ou  pola mañanciña), e que, a pesar de moverse levemente, non saíse do sitio. Eu, coido que case de xeito inconsciente, fun andando a modiño e dando un rodeo prudencial, cara o lugar obxecto dos meus medos e, xusto cando a miña percepción de que era realmente un lobo era máis real que nunca, unha racha de vento acabou cos medos e co encantamento.

Como xa vos dixen, os carrís daban acceso as agras onde había un número importante de pequenas fincas que, necesariamente durante labores de abonado, semente ou colleita, poñíanse de acordo para traballar todos ao mesmo tempo xa que, de non ser así, produciríanse un gran número de conflitos ao estragar uns o traballo previo feito por outros. Estes acordos facíanse en Xuntas onde os propietarios acordaban, tamén, a reparación de camiños, a clase de froito que se sementaría (cada froito ten un tempo de crecemento e colleita polo que de nada serviría coordinarse se uns poñían patacas e outros millo), e outros traballos comunais da parroquia. Este carril, como tamén vos contei, tiña unha grande pedra que dividía o espazo “de a pé” do mais amplo dos animais e aparellos. Este último espazo case sempre tiña unha cancela que o mantiña pechado durante longos meses e o de “a pé” mantíñase sempre aberto.

Onde está pois o misterio do lobo deste conto? Ao redor destas grandes pedras que delimitaban os espazos dos grandes carrís das agras sempre medraban herbas e arbustos que poucas veces se arrincaba e, neste caso, o lobo terrorífico era...unha xesta! Unha pequena xesta que, entre os xogos de luces do sol que se poñía á tardiña, mais a pedra, mais a brisa tardeira fixeron que a miña imaxinación fabricase un lobo onde solo había un petón e un arbusto.

Nin que dicir ten que o repaso da miña nai foi de época xa que, entre que se corría ou non, se era lobo ou era xesta, cruzar a Barraca levoume mais dunha hora e xa caía a noitiña cando emprendemos o camiña cara a Cancela. Tamén vos podo asegurar que, se me deixara guiar polo pánico, hoxe xuraría que no tenebroso carril da Barraca había un lobo que me quería merendar. 

 

Comentarios   

Beldoña
+1 # RE: NON TODO É O QUE PARECE...2 por Marisol SoneiraBeldoña 24/06/2014 20:29
A CARÓN DA MIÑA CASA

A carón da miña casa
tiña unha pedra por banco,
onde escoitaba eses contos
cos que estaba a gozar tanto.
Os contos eran de meigas,
de afogados e adoecidos;
eran contos dos meus avós
con mortos e aparecidos.
E sentía ás palilleras,
peneirar os seus bolillos,
calmizo a moxega das mans
ó estremecer cos laídos.
O lobo polas Carballas
i o campo santo cos figos,
ca partidura das almas
polas noites dos ouvidos.
O home do saco nas rúas
ca carrexa dos meniños;
a tola á chupa-la sangue
cos coitelos nos camiños.
Un que morrera en Bos Aires
e aparecera no Pindo;
unha viúva sen fillos,
coa vasoira ía indo.
Berros pola media noite
sen xeito, nin seguranza,
se é que viñan d´outro mundo
ou foran dunha vinganza.
¡ Canto contiños de antes,
no regazo do banquiño !
aínda que é de pedra lembra
o tremer do meu corpiño.

Antonio Puertas
Responder | Denunciar ante o administrador