3.8888888888889 1 1 1 1 1 Rating 3.89 (18 Votes)
Nova entrega da sección de LiteraturaDende Madrid, pero ca Ponte do Porto no corazón, volve Florentino Rogero na sección de camarinas.eu adicada á Literatura Galega cun documentado artigo adicado ao libro "Memorias dun Ninguén", escrito por Carlos Mella, ex-vicepresidente da Xunta nos gobernos de Xerardo Fernández Albor e controvertida persoaxe pública que protagonizou unha espectacular viraxe política que o levou dende as filas da centrista UCD ata o BNG, pasando pola mítica Alianza Popular (AP) e a desaparecida Coalición Galega, fallido experimento dun nacionalismo de centro-dereita. O repaso a toda unha vida, as reflexións persoais certeiras e lúcidas e a preocupación polo pasado, presente e futuro de Galicia son analizados exhaustivamente polo noso usuario Florentino Rogero nun artigo que constitúe todo un luxo para camarinas.eu, a web onde están os mellores.

"MEMORIAS DUN NINGUÉN"

{xtypo_dropcap}C{/xtypo_dropcap}

Carlos Mellahamoume a atención iste libro, polo seu titulo, un titulo que suxiere lucidez e humildade no seu autor. Hoxe que é tan corrente que os ninguens nos esquezamos de quen somos, é estimulante comprobar que un home que fui alguén na política galega, que fui alguén na sua profesión, ao facer balance declárase un ninguén.

Esta foi a primeira das razóns que me levaron a ler este libro, despois de pescudar sobre os pinchacarneiros do seu autor, e de rir dabondo cun dos seus contos titulado de “Zocos e Pibes”,  recollido noutra das suas obras: “Coa Palleta Distraida”, coidein que detrás dun titulo suxerinte, ía atopar algo mais, coido que non me equivoquei.

Coma o autor declara non gustar das biografias “fume de vaidade, arrecendo de nada, desexo inútil de fuxir dun esquecemento sentenciado”, medita sobre o ambiente, a atmosfera na que se desenvolviu a sua historia. “Os actores, que somos nós, fóra do ambiente teatral, da atmosfera que se crea, somos uns seres anónimos, intercambiables. É dicir, uns ninguén”.

Repasa o ambiente da Galicia rural nos tempos da guerra e da posguerra “Cando estivo claro que gañaban os cadaquén fixo a súa composición, a aldea mudou  costumes e hábitos e a algarabía da trasfega cotián e a discusión na taberna trocáronse en silencio expectante e mesmo medorento…Dos mortos non se falaba, aínda  que si se escoitaba decote a palabra desaparecido”. “Unha chuvieira de consignas e principios, repetidos de xeito incansábel dende a radio e o pulpito, tentaba uniformar ideas e condutas…ficaba claro o que había que pensar, quen mandaba e quen tiña que obedecer”.

Describe as suas vivencias dos anos de internado cos xesuítas,  naquel ambiente no que “A xeral obsesión era o sexto mandamento: para sufrir unha eterna condenación non era mester cometer actos impuros; co simple pensamento abondaba”.

Explica o papel reservado a muller naquela sociedade, “cando a virxinidade era obrigatoria” e na que “a única educación sexual que recibía o home era a que lle aprendian as putas do lugar”. 

Portada do LibroFala do seu matrimonio cunha “muller nova chea de simpatia, descaro e malicia” e  nun novo exercicio de humildade, propio do que xa non ten nada que demostrar, desvela como na sua noite de vodas “a virxe mallou no inexperto”.

Reflexiona sobre a astucia e a retranca que “Adoitan presentarse, as moi candongas, coma virtudes paradigmaticas do galego” sosten que “cómpre non practicar a astucia senón coidar a intelixencia cultivada; non deitarse ao acubillo da retranca senón ao exercer a capacidade resolutiva”.

En consecuencia o autor non se axusta ao manido arquetipo do galego, do autor pódese dicir con claridade se sobe ou se baixa,  por exemplo cando reflexiona sobre a vida  “Non só xustificamos a nosa existencia neste val de bágoas, senón que garantimos a continuación da nosa peripecia nun mundo eterno, ignoto e incomprensible pero consolador” e sobre a peripecia individual “naces, choras, brincas, ris, expernexas e desapareces. Iso é todo”.

Posicionase claramente ao responder a pregunta de ¿Qué e Galicia?. “Mirádea. Non sempre é visíbel. Agachada nas bretemas, disimulada na historia: ás veces estalando en cores e luces e, ás veces enmascarada en húmidos grises”, e sostén que “Non se deixa apreixar doadamente: trae ás costas un escarnio de séculos e sabe de cantos de serea e promesas incumpridas; aprendeu a esperar e, afeita a vivir nos peiraos da historia, quere darlle tempo ao tempo e desconfía das présas. Non é nación mellor nin peor ca outras: é diferente, e sábeo. E tamén sabe que non a deixaron ser: sabe de aldraxes e de imposicións, pero hoxe sabe tamén que hai esperanza “.

Falanos da obriga cumprida polo pobo, “Os galegos, con todos os atrancos que se queira, cumpriron a súa obriga de traer o feito galego dende os cavorcos da Idade Media ata a modernidade”, e xulga con severidade as elites, “En troques a dirixencia non foi quen de cumprir a súa obriga historica de converter esa existencia en presenza política. En identidade”.

Opina con claridade sobre a Transición, sobre as suas brincadeiras na politica galega e describe o famoso “incidente do rei” que protagonizou cando foi vicepresidente da Xunta.

{xtypo_rounded_right2}Memorias dun ninguén
Autor: Carlos Mella.
Editorial: Galaxia, S.A., Vigo 2009.
ISBN: 978-84-9865-209-3.{/xtypo_rounded_right2}

Despidese o autor, cunha serie de preguntas para ás que demanda respostas e cunha declaración de intencions “O día que me toque morrer vou apañar un desgusto de moita consideración e non penso ser moi educado no transo: penso berrar e espernexar, aínda que sexa o último que faga, que a min non se me saca deste mundo así como así”, e finaliza co seu epitafio, ainda que “Ningún ninguén merece moito epitafio, pero postos a pensar o meu rezaria: “Botáronme á forza”.

Destas e outras verdades e andromenas da vida trata o libro e da historia dun autor definitivamente xenial.

 


 

 

Comentarios   

E logo ti de quen es
+5 # RE: Memorias dun Ninguén por Florentino RogeroE logo ti de quen es 05/10/2010 10:45
Excelente presentación de Diego, como siempre. Gracias.
Tino Rogero Figueiras.
Responder | Denunciar ante o administrador
Beldoña
+5 # RE: Memorias dun Ninguén por Florentino RogeroBeldoña 05/10/2010 11:29
Un día deste pasado verán, ía eu polo paseo marítimo vestido dun xeito un tanto esfarrapado, coa idea de saír na miña lanchiña a pescar, cando, para un coche na estrada e baixa un home que, neses intres, non coñecín : ola Beldoña, ¿ como estás “…de seguida, dinme de conta que era FLORENTINO ROGERO( inda que eu son moi despistado). Aquel día coñecín a un gran personaxe con fondas raíces no noso pobo, amante da terra dos seus ancestros e da nosa cultura. Coñecín a un home intelixente e culto que aquí me honro en loar ( inda que, como di nos seus comentarios da obra de Carlos Mella,, todos sexamos nesta vida uns “ ninguéns “ )
Noraboa FLORENTINO

Antonio Puertas
Responder | Denunciar ante o administrador
E logo ti de quen es
+4 # Gracias por tus amables palabrasE logo ti de quen es 05/10/2010 12:28
E para min un pracer facer novos amigos nesta gran Comunidade que e Camariñas.eu, moitas grazas Beldoña.

Tino Rogero Figueiras
Responder | Denunciar ante o administrador
zhúkov
+3 # RE: Memorias dun Ninguén por Florentino Rogerozhúkov 05/10/2010 15:09
Unha das miñas contas pendentes é ca literatura en galego, conta que espero saldar cas recomendacións que regularmente faga o noso usuario Florentino Rogero nunha sección que constitúe un luxo para unha humilde web como a nosa. Mui ben traídas as acertadas reflexións entresacadas por Florentino das memorias dun Carlos Mella, do que me queda a dúbida de indagar si terá algo que ver con político e ideólogo carlista Juan Vázquez de Mella... Ah, von ter que recordar eu vellas pasións intelectuais miñas olvidadas tempo ha e crear en camarinas.eu unha nova sección adicada ao Carlismo, jajajaj... Enhoraboa a Florentino Rogero por este espléndido artigo.
Responder | Denunciar ante o administrador
Duane Duke
+2 # RE: Memorias dun Ninguén por Florentino RogeroDuane Duke 06/10/2010 07:13
O primeiro que me veu a cabeza despois de leer teu excelente análisis Tino sobre as reflexións de Carlos Mella foi unha frase célebre do gran William Shakespeare:

"la vida es un cuento lleno de ruido y de furia, contado por un idiota, que no significa nada"

Nin mais nin menos.

O igual que Zhúkov a Literatura Galega é unha das miñas asignaturas pendentes pero empecei tan tarde a collerlle o gusto a literatura (en xeral) que ainda me queda moitísimo por ler e por aprender.

Un pracer terte entre nos Tino.
Responder | Denunciar ante o administrador
E logo ti de quen es
+1 # Pues ni más ni menosE logo ti de quen es 06/10/2010 08:14
Excelente cita, viene que ni pintada. Cuando te van cayendo los años vas dándote cuenta de un modo cada vez más inexorable, que la única verdad absoluta es el transcurrir del tiempo, ese tiempo que media entre nuestro nacimiento y nuestra derrota final. La vida, al final nos derrota a todos por igual, se trata por tanto de resistir, resistir con todas nuestras fuerzas, resistir con el cariño de los que nos quieren.
Responder | Denunciar ante o administrador