• A lenda das caramiñas.

    Conta a lenda que no tempo dos mouros a nosa terra estaba poboada por heroes, criaturas máxicas e deuses do mesmo xeito que a poboamos nos agora. Profundis, a deusa do mar, era unha delas e viaxaba por todo o mundo na procura do brillo do sol reflexado no mar.

    Cada verán volvía sempre a costa da morte. Dicía que nas súas augas o brillo da luz era incomparable, que non había outro lugar igual coa mesma forza e beleza. E cada tardiña, cando o sol baixaba dende o alto do ceo até achegarse ao mar ela sentaba nunha pedra especialmente seleccionada, preto do actual cemiterio dos ingleses, para ver como os últimos raios do sol estival desaparecían no horizonte.

    Ela non o sabía, pero cada vez que sentaba alí a contemplar o solpor alguén a observaba dende a praia de trece. Era Areo o deus da natureza que levaba séculos namorado dela e non lograba reunir o valor de achegárselle. Conformábase con contemplala día tras día durante a época estival e logo de que Profundis marchara, esperala en soidade durante todo o inverno.

    Pero todo isto cambiou nun Xullo no que choveu máis que en todo o seu correspondente inverno. Profundis estaba completamente desconsolada. Ela necesitaba da luz para sobrevivir e por moito que esperaba aqueles últimos raios de sol desaparecendo no horizonte nunca chegaban naquel verán. A súa saúde ía a menos, a súa pel xa case non tiña cor... doíalle recoñecelo, pero a realidade e que non tiña outra opción que marchar dese lugar no que tantas veces desfrutara.

    Púxose en pé e achegouse a beira do mar disposta a saltar e por en marcha a súa viaxe cando escoitou algo que viña dende a súa dereita, dende a praia. Era Areo que nun intento desesperado por evitar que o seu amor segredo marchara decidiu confesar os seus sentimentos.

    Areo era un home fermoso, de corpo atlético, unha pel olivácea que brillaba case tanto como o sol e uns ollos verdes dos que dificilmente se podía escapar. Profundis namorou del nada máis velo, pero non podía ficar máis tempo nestas terras, necesitaba o brillo do sol para seguir con vida. Areo era conscientes do problema. Levaba dende o principio coa solución na man e ofreceulla a Profundis. Era un colar de perlas, unhas perlas moi estrañas. Non proviñan do mar, se non da terra, de unha pequena planta que o propio Areo creara tralas dunas, alí onde ninguén as puidera ver ou tocar. Era un colar de caramiñas. E cando Profundis colgou ese colar ao seu pescozo, as estrañas perlas comezaron a refulxir cunha luz que nunca antes se vira.

    Conta a lenda que dende aquel momento Profundis decidiu nunca marchar da Costa da Morte e así poder estar cerca de Areo. Este, a cambio, debe facer crecer cada Setembro esas perlas para que o seu amor poida ficar ao seu carón nos longos invernos de luz escasa. Por iso, cando vaiades a Reira, mirade ben o mar porque se o facedes coa suficiente paciencia poderedes atopar o brillo de Profundis e o seu colar.

     

    Fotografía de Sergio Mouzo Liñeiro

  • O Concello de Camariñas comeza o arranxo da pista de Reira

    O Concello de Camariñas comezou esta semana as obras para arranxar a pista de Reira. Os traballos, levados a cabos con fondos municipais, permitirán que o tramo da pista desde Camariñas ata o Cemiterio dos Ingleses quede listo antes da festividade da Semana Santa.