Dentro da crecente fiebre de sendeirismo que inunda unha terra pródiga como ningunha en espléndidas rutas que acometer a lomos dunha mochila, o redactor que o presente subscribe en datas recentes presentouse no Areal do Ariño para percorrer na compañía dun intrépido canciño impertinente e ladrador, peregrino de mil camiños, a Ruta da península da Insua. E así imbuidos polo 1/8 de pura sangue xaviñana que percorre as nosas venas, seria, traballadora, aforradora, cristiana antiga nun sentido puramente relixioso e hebraica no económico, iniciamos o percorrido dun camiño renacido para os destinos do sendeirismo municipal dende algún despacho da Casa do Concello e achegámonos ata o Campo do Turco. Seguramente dende esa oficina que dun tempo a esta parte rixe de maneira productiva  e inigualable  como nunca ata o de agora ese camariñán exemplar ao que os seus pais deron en chamar un día bendito do ano de 1975 Juan Manuel Cabrejo Pasantes.

Faltaría por saber o que diría deste enclave, no seu día posible punto de vixía de ameazadoras incursións de piratas berberiscos, o excelso e maxestuoso Orhan Pamuk, Premio Nobel de Literatura no 2006. Ou incluso o non menos talentoso mediapunta de raíces xermano-turcas Mesut Ozil, o que, enfundado nun sudario branco, puro e virxinal, escribe cada domingo liñas vertixinosas de arte e tiralíneas no Estadio Santiago Bernabeu. As mesmas do gran cineasta Fatih Akin ("Contra La Pared", no 2004, ou "Al Otro Lado" no 2007), así como as dos inéditos ata o de agora Nuri Sahin e Hamit Altintop. Faltaría por reunir, nesa paisaxe lunar de pinos calcinados e toxo crecente tralo incendio devastador de agosto do 2010, derradeira das conquistas do Oriente na Europa Occidental, a tan exclusiva compañía ao redor dunha botella de raki, complementada con auga, zucre e xeo.

E alí, no cume do último dos enclaves otomanos do noso concello, mentras acometíamos un camiño iniciático, de retorno ás raíces, aquelas que seguramente percorrío centos de veces a bisavoa Eufrasia, non deixaba de percutir no noso cerebro monótona, evocadora, irlandesa e mediterráneamente como ningunha a Canción Turca dos Malditos. A música iracunda, céltica, de The Pogues, esa mesma que saío dende sempre dos dentes putrefactos de Shane McGowan. Así foi.

Galería Fotográfica

DSCN8550

DSCN8549

DSCN8548

DSCN8547

DSCN8546

DSCN8544

DSCN8543

DSCN8542

DSCN8541

DSCN8540

DSCN8539

DSCN8538

DSCN8536

DSCN8534

DSCN8533

DSCN8530

DSCN8529

DSCN8528

DSCN8526

DSCN8525

DSCN8523

DSCN8522

DSCN8521

DSCN8520

DSCN8518

DSCN8517

DSCN8516

DSCN8515

Turkish Song Of The Damned

Reproductor de Flash no instalado o version instalada es anterior a 9.0.115!