Miembros de ASESORIA LEMA, PONTE DO PORTO

  • Beldoña

    Beldoña

    Estos fueron los temas de hoy en la Radio Galega:
    TAL DIA COMA HOXE

    Resulta que, tal dia coma hoxe, fai uns cantos anos, ocorréuseme dar unha volta por este mundo; precisamente, o mesmo dia en que o meu pai, fixera o seu camiño de volta.

    Atopábame no medio dunha aburrida eternidade; sempre igual, dias sen noites, pan a fartar, sempre claridade e felicidade. Todo era inmensamente marabilloso e monótono; xentes encantadoras, malia que, case todos, desexabamos experimentar algo novo e desigual.

    A lista dos enrolados pa viaxar a este mundo, era descomunal. A única condición que impoñían, era que, na nova morada, tiñas que ter un comportamento medianamente decoroso con tódolos viaxeiros contemporáneos teus.

    Ninguén coñecía nin a data de saída , nin a de chegada , nin o que estaba a agardar na outra banda; nin sequera, se aquel peregrino do máis ala, íase a adaptar ben ou mal, co triunfo ou o fracaso que puidera ter, ou o que lle estaba a agardar naquel fermoso bolo de cristal, que tanto brillaba no medio da inmensidade.

    Os que ían retornando da viaxe, estaban a contar historias, tanto de xente ruín e miserable, que aproveitaban a boa fe dos outros pa enriquecerse eles e triunfar; coma tamén de outros, que estaban a falar da boa xente que entregaba as vidas, pa que os seus iguais puideran afrontar mellor a meirande parte dos atrancos, sabedores coma estaban de que, algún dia, tiñan que retornar, e de que nunca mais volverían a viaxar.

    Todos eles, traian a conciencia do ben e do mal, malia que, a moitos, pouco ou nada lles importaba, con tal de lograr o seu obxectivo de conquistalo mundo por riba de todo. Avasalar aos seus semellantes, con actitudes pouco éticas, mais propias de animais sen alma, que de criaturas celestes.

    A min, por aquel entón, déranme a escoller a ruta a seguir; e, sen dubidalo, quixen voar pola cima daquelas estrelas da vía de leite, que, antano, outros peregrinos marcaran na bóveda celestial.

    O meu desasosego e a miña curiosidade, íame levar ata as terras do Apóstolo, que tantas batallas tiña contado da súa experiencia por aqueles fermosos lugares.

    Decidido, cheguei ata o mesmo fin do mundo; xa nada mais adiante podía andar, sen atopar os atrancos dos mares:“ Non máis ala “, malia que, coa miña barquiña, algún día, tamén eu desexaba escudriñar.

    Atravesei o éter, coma unha estrela fugaz; e, encarei os pasos cara este mundo real, onde, o espírito, case que non conta, coma tiña que contar.

    Ateigado estaba o meu camiño de estrelas, de bólidos e de cometas, que cruzaban errantes o espazo, sen saber a onde irían parar.

    Atopei a moitos que ían e viñan polas mesmas rutas da eternidade; e, tamén, con algún que outro tolo, que, dende a terra, pretendía inutilmente traspasa-lo espazo sideral.

    Finalmente, aterrei nun lugar recóndito e perdido, acurrunchado no mapa, e ao que poucos lograran chegar.

    O coche de Pombo, envorcou o meu fardo envolvido de fachenda na mesma cerna da Costa da Morte ( ironía do destino pa que, de vivo, puidera soñar )

    Acudiu á por min a señora MARIA DE VALIÑO, e, recollendo aquela encomenda, a escape, levouna a casa da señora MARITA DO JORILLO, pa que ela fora a miña nai.

    E, dende a rúa Pizarro, comezaron as andanzas da historia dun personaxe soñador, que, certo dia coma hoxe, puxérase a soñar coa vida que desexaba soñar.

    Un Quixote, que trota con Rocinante cunha lanza por corazón, enfrontado a uns muíños que queren torce-la pluma da súa ilusión, sen saber ben que, nesa lanza, vai cravada a súa alma.
    Ceibar a Dulcinea, prisioneira na illa que se propón conquistar, non ha supor verter nin unha pinga de sangue daqueles xigantes malandríns.

    Vagabundo do destino, a pique de remonta-las derradeiras cimas da vida, trata de cumpri-la encomenda que marcaran pa el no mais ala.

    Antonio Puertas.

    IN MEMORIAM

    Daquel dia coma hoxe, venme a lembranza do teu aniversario,
    e, quixera, pai adorado, conversar de tantas cousas;
    mágoa que non sei que che hei dicir, pois, lémbrote a diario
    con estas bágoas que aplanan a miña alma coma lousas.

    Fúcheste o mesmo dia en que eu nacín, Señor da vida nosa;
    fuches o meu Deus na terra, e adórote na memoria.
    Pa min, fuches, pai meu, o eterno rei dunha vida fermosa,
    polo que o mundo pasou por min, co gozo da túa gloria.

    Hoxe, o teu fillo chora os dias en que, antano, foran horas
    de festas e de agasallos, de parabéns e de troulas…
    ¡ Descansa ! que, ti, na eternidade, a tal dia, xa non choras;
    e, iso pa min é gloria que os ceos teñen nas súas bouras.

    Antonio Puertas.

  • daiara

    daiara

    Cual ha sido la cancion numero 1º cuando naciste tu? ha compartido el siguiente enlace y ha comentado esto:

    Mensaje de una Hija a su madre
    Fui a la fiesta y me acordé de lo que me dijiste; me pediste que no bebiera alcohol. Por eso, bebí una Sprite. Sentí orgullo de mí misma, tal como me dijiste que sentiría. Me dijiste que no debería beber y con
    ducir, al contrario de lo que
    algunos amigos me dijeron. Hice un...

  • diegoalfr

    diegoalfr

    Bueno, hoxe pode ser q tolee Federico...

  • E logo ti de quen es

    E logo ti de quen es

    Pedro Garfias.

    Qué hilo tan fino, que delgado junco
    —de acero fiel— nos une y nos separa,
    con España presente en el recuerdo,
    con México presente en la esperanza.

    Repite el mar sus cóncavos azules,
    repite el cielo sus tranquilas aguas,
    y entre el cielo y el mar ensayan vuelos
    de análoga ambición nuestras miradas.

    España que perdimos, no nos pierdas;
    guárdanos en tu frente derrumbada,
    conserva a tu costado el hueco vivo
    de nuestra ausencia amarga

    que un día volveremos, más veloces,
    sobre la densa y poderosa espalda
    de este mar, con los brazos ondeantes
    y el latido del mar en la garganta.

    Y tú, México libre, pueblo abierto
    al ágil viento y a la luz del alba,
    indios de clara estirpe, campesinos
    con tierras, con simientes y con máquinas,

    proletarios gigantes de anchas manos
    que forjan el destino de la Patria;
    pueblo libre de México:
    como otro tiempo por la mar salada

    te va un río español de sangre roja,
    de generosa sangre desbordada.
    Pero eres tú esta vez quien nos conquistas,
    y para siempre, ¡oh vieja y nueva España!

  • jalbaniña

    jalbaniña

    feliz navidad y prospero año 2011.que vuestros sueños y deseos se hagan realidad.disfrutad a tope en compañia de los que mas quereis,y a vivir la vida que son 2 dias .FELIZ 20011

  • kinos

    kinos

    Chegou a hora de ir a misa!agora cada quen que escolla a sua igrexa,,,eu vou comulgar cunha "estrella galicia" que ben pagado teño a miña penitencia de toda semana a interperie!

София Дървен материал цени

София Дъски цена