Contan que o século XX realmente comenzou o 24 de xuño de 1914, data na que un terrorista serbio asesinaba en Saraxevo ao herdeiro do trono Austro-húngaro, o Arquiduque Francisco Fernando, e a súa esposa. Este simple feito determinaría o inicio de todas e cada unha das calamidades consecutivas que asolaron o que quedaba de sanguenta centuria. Do mesmo xeito probablemente o século XXI comenzou preto das 9 da mañá (3 da tarde aquí en España) do 11 de setembro de 2001 en pleno centro financierio de New York nun día que ninguén esquencerá mentras viva. Comenzou a esa mesma hora na que o primeiro dos avións suicidas impactaba limpamente contra unha das Torres Xemelgas levándose por diante a tantos e tantos inocentes, quebrando a seguridade en si mesma dunha nación e presentando dunha forma brutal unha nova ameaza duradeira sobre o mundo occidental: o Choque de civilizacións que pronosticara acertadamente Samuel P. Hungtinton xa estaba aquí. Agora que están a piques de cumprirse dez anos de triste aniversario da máis triste catástrofe dos nosos tempos, un corazón newyorkino, o do porteño José Manuel Souto Bello, rinde emocionada visita ao World Trade Center, volcando toda a súa dor nunha reportaxe que pasará a historia de camarinas.eu.

O Décimo Aniversario do 11 de Septembro do 2001

Acércase o décimo aniversario daquel día tan triste e fatal. Un día na que o mundo cambiou completamente. Porque despois de aquel desgraciado 11 de septembro, as cousas xa non volveron a ser as mesmas en ningún lugar.
Ao longo destes case dous lustros pasados, tuvemos os newyorkinos un furado enorme nun curruncho dunhas das illas máis pobladas e famosas do planeta. Pero peor era o furado que levábamos na alma. Un oco profundo clavado no máis íntimo do ser de todos os que con impotencia e incredulidade vivimos aqueles fatidicos momentos así como os días e meses posteriores da máis terrible, insensata e planificada calamidade do noso tempo.
Agora, despois de tantos anos de dor xorda, por fin se pode empezar a constatar un pouco de adianto nas construcións dos novos rañaceos que virán a reemplazar as incomparables Twin Towers do World Trade Center.
Durante esta longa noite de escombros, cinzas e morte, tan só puidemos vislumbrar a nada: unha cicatriz xigante aberta no corazón da terra. Para maior calamidade unha sospeita, un rumor, unha sombra percorría a cidade: que si os políticos, os constructores, as axencias federais, estatais ou as autoridades portuarias estaban envoltos en obscuros xogos de intereses. A incredulidade e frustración das boas xentes. Un oco na alma que se agrandaba por momentos. E así pasaba o tempo. Os que –con sorte- tíñamos que acudir ao traballo diario, aos que nos transportaba o tren arredor das mesmas entrañas de semellante barbaridade, víamos como os traballadores movían maquinaria pesada, hoxe de acá para alá, outro día de alá para acá… unha parediña levantábase un luns, o venres xa se derrumbaba. Agora, dun tempo a esta parte, por fin estase a traballar as 24 horas, sete días á semana con centos de operarios. Como se pode apreciar nas imaxes, xa se pode ver o logro de tanto traballo nos esqueletos dos rañaceos que se erguen e crecen como xigantes.
Como anécdota orgullosa para un español da diáspora, un dos nosos que é un “pouco” máis coñecido que este humilde servidor, ten algo que ver en toda esta contrucción que se esta materializando diante dos nosos ollos. Santiago Calatrava, arquitecto ilustre, de renome mundial, diseñou o que vai a ser a estación de tren permanente do novo e revitalizado World Trade Center.

Despois de dez anos de longa noite de escombros, cinzas e morte, o pesadelo parece, por fin, empezar a quedar atrás.

photo

photo2

photo3

photo4

photo5

photo6

photo7

photo8

photo9

photo10

photo11

photo12

photo13

photo14

photo15

photo16

photo17

photo18

photo19

photo20

photo21

photo23

photo24

photo25

photo26

photo27

photo28

photo29

photo30

photo31

photo32

photo33