A imaxe que un tiña gravada nas retinas dunha poboación cun encanto tan especial como Combarro era a provinte dunha daquelas patrióticas películas españolas dos 60 acerca do servizo militar obrigatorio (os Top Gun cañí) con apuestos guardiamarinas da veciña Academia Naval de Marín e historia de amor incluida, así como a que proviña daquelas axendas de man do Banco Pastor nas que cada catro ou cinco follas se insertaba unha foto en color dunha paisaxe idílica galega. Cando un redactor que o presente subscribe se presentou en Combarro nun día de 2011, a mili pasara á historia había xa ben de anos, aquelas axendas nuncas máis se voltaran reeditar, por non existir xa non existía nin o Banco Pastor e, tamén hai que decilo, aquela Combarro entreverada dun inigualable encanto arcaico tampouco parecía existir.
Porque primeiro aparca un o seu coche diante dun moderno e vistoso Club Náutico para acto seguido comenzar o seu percorrido por un conxunto pétreo de rúas e vivendas totalmente remozado, restaurado, con barandas acristaladas e restaurantes acondicionados dun xeito exquisito. A pesares de ser media tarde dun día de mediados de semana un enxambre de turistas percorre as rúas, saca fotos e, quen sabe, lembra aqueles rapaces sanos e patriotas que dende a veciña Marín visitaban nunha película de mediados dos setenta Combarro, atopando un deles, galán de cine, o amor definitivo. Poboación especialmente idónea para rodaxes cinematográficos, no ano 2001 acolleu ao prescindible, un tanto ridículo e nefasto film de terror "Dagon, la Secta del Mar", cun Paco Rabal xa nas últimas e Raquel Meroño para devorala viva incluso morta de sete días.
Dende o outro lado da Ría de Pontevedra, as chimeneas de ENCE esparcen incombustibles polo aire os fedores que apestarán a cidade do Lérez. Ducias de tendas ca mesma artesanía e ca mesma bruxa á venda na porta indican claramente o tránsito de Combarro de poboación agropecuaria a escaparate turístico e un reflexiona si esto é de verdade o que quere para o seu pobo, alá nas lonxanas brumas do norte. Porque evidentemente en canto a explotación do turismo e hostelería, Combarro a semellanza de prácticamente tódalas Rías Baixas vai bastante anos por diante e entón, claro, no medio de toda esta modernidade, de todas estas tendas repetitivas, de todas estas vivendas rehabilitadas, de todos estos restaurantes de sabrosos e variados menús e de servizo impecable, un non pode evitar pensar en Combarro como nunha poboación que vendío a súa alma.
Artigos relacionados que che poden iinteresar:
36 días antes
Visita á Cidade da Cultura
O conxunto arquitectónico do Mausoleo de Gur-e Amir, enclavado na cidade uzbeka de Samarkanda, co
193 días antes
Camiño do Sur: Ourense
Aquel adaxio que reza que frente a outros lares europeos (Rusia, por exemplo, edificada na súa or
207 días antes
JJ Rego xunto a Pierce Brosnan
Dende hai xa anos, nas épocas nas que residía nos Estados Unidos, un dos grandes amigos histórico
219 días antes
Dous galegos en Nueva York
Unha vez houbo un poeta que viaxou a Nueva York. Non lle gustou o que alí vío: rañaceos, unha vid
279 días antes
Diango,un futuro lonxe da súa terra
Hai uns anos, non tantos, un dos principais problemas dos que se falaba constantemente neste país
Me Gusta
0
Por favor, registrate para calificar.
|