A imaxe que un tiña gravada nas retinas dunha poboación cun encanto tan especial como Combarro era a provinte dunha daquelas patrióticas películas españolas dos 60 acerca do servizo militar obrigatorio (os Top Gun cañí) con apuestos guardiamarinas da veciña Academia Naval de Marín e historia de amor incluida, así como a que proviña daquelas axendas de man do Banco Pastor nas que cada catro ou cinco follas se insertaba unha foto en color dunha paisaxe idílica galega. Cando un redactor que o presente subscribe se presentou en Combarro nun día de 2011, a mili pasara á historia había xa ben de anos, aquelas axendas nuncas máis se voltaran reeditar, por non existir xa non existía nin o Banco Pastor e, tamén hai que decilo, aquela Combarro entreverada dun inigualable encanto arcaico  tampouco parecía existir.

Unhas cantas das 75.000 botellas que a Bodega Pazo Baión saca cada ano ao mercado acabaron no Restaurante Puerto Arnela e ahí comenzou a aventura xornalística de camarinas.eu no que foi o emblema máximo do narcotráfico en Galicia. Recibidas as pertinentes invitacións de Juan González Soto unha noite de brumas etílicas e rescatadas do olvido no que languidecían nun perdido bolsillo polo mesmo Juan González Soto, finalmente presentámonos na que fora a gran propiedade de Laureano Oubiña unha sofocante tarde de sábado de finais de agosto do 2011. Mentras se percorre o  sinuoso camiño que leva ata o concello de Vilanova de Arousa, pola radio comenzan a súa tempada os carruseis deportivos. Curvas e máis curvas, aldeas e parroquias vanse sucedendo desesperadamente ata que nunha pequena depresión do terreo, rodeada de viñedos polos catro costados e iluminada polo sol radiante dende o abrente ata o solpor aparece o obxecto da nosa viaxe: aquel que, por causas axenas á súa vontade, converteuse posiblemente no pazo máis famoso, mediático alomenos, de Galicia.

A Arousa para os da Illa. A Illa para o resto dos de Arousa. Un territorio de sete kilómetros cuadrados ubicado no centro mesmo da ría máis fértil de Galicia illado secularmente do continente ata que no ano 1985 se construío a ponte que o une ao resto do mundo. Unha constitución en concello propio ("A Independencia") das últimas de Galicia e acadada tras anos de dura loita frente á súa antiga metrópoli, Vilanova de Arousa, e celebrada aínda a día de hoxe como festa nacional. Unhas xentes que despois de anos nos que unha liña regular de ferries marítimos era a única vía de conexión forxaron un carácter distinto, isleño levado ao extremo. Un verxel para o visitante e un lugar digno de visitar. A ruta sureña de camarinas.eu chega ata a Illa de Arousa, a maior ínsula da xeografía galega.

Dende o Mirador do Monte da Siradella divísase o circular formigueante de centos de coches a través da Ensenada de O Bao, estreita lingua de terra que conecta a Península do Grove co resto do mundo. A un lado a kilométrica Praia de A Lanzada, ao outro a Ría de Arousa. Rodeados polos catro costados por un mar de auga, cara o poniente resplandece o diseminado conglomerado urbán da segunda das parroquias do concello, San Vicente, entre sinxelas casas unifamiliares, chalets impoñentes e urbanizacións de luxo. Máis alá a Illa de Ons, co seu solitario faro no cume, dota de visibilidade ao navegante e pasada a ermida da Nosa Señora da Lanzada, non moi lonxe, esperan sen solución de continuidade Portonovo e Sanxenxo. Porque nos atopamos por un estrano azar do destino no epicentro da Costa Azul galega, un paraíso do turismo que atrae cada ano centos de miles de visitantes chegados de todas as partes da Península Ibérica.

Houbo un tempo en Camariñas no que un grupo de rapaces, alá a principios dos 90, moito antes de proxectos da Bruxa de Blair, anticipándose ao xélido Cinema Dogma nórdico, rodaba de forma artesanal, cámara en man, con fase de montaxe posterior e banda sonora incorporada, un díptico cinemátográfico que pasou aos anales: o film "Vietnam, Cus polo aire" e o seu digno colofón "Colombia, os Pazos da Droga". Nesta última un chalet en plena Agra de Abaixo, cun frondoso daquela Monte da Xesteira ao fondo,  equivalía a un palacio da xungla amazónica que era defendido por unha depauperada banda de veteranos de Vietnam dun axuste de contas mortal entre  carteis do narcotráfico colombiano. Moitos anos despois, un dos protagonistas desta lexendaria cinta cinematográfica, volatilizada co pasar dos anos, sentío un ramalazo de nostalxia por aquela artística adolescencia ida ao visitar nunha tarde de principios de xuño o Pazo de Vista Real.

Ignacio Crespo Liñeiro, veciño da Coruña, pero coas súas raíces maternas na vila de Camariñas é Licenciado en Historia e a súa especialización é a arqueoloxía terrestre e subacuática. Acaba de regresar de Exipto, onde tivo que deixar sen terminar o seu traballo debido á revolución que ven de sufrir recentemente o país dos faraóns. A arqueoloxía, dinos,  é unha profesión vocacional aínda que o camiño que lle levou até Exipto, a meca do seu traballo, foi longo.

A Sofía grande, a Sofía pequena, Marimonte e Maruja arropan a Sefa no seu retorno ao fogar

O retorno máis desexado

Foron moitos os veciños de Camariñas que debido a crise inmobiliaria perderon os seus traballos en Canarias e tiveron que emprender o camiño de regreso cara a súa terra nai. Aínda que estrictamente este non foi o caso de Josefa Carril Rodríguez, a nosa querida Sefa, a Reina dos usuarios de camarinas.eu aproveitou a estela surxida do maior descalabro económico que sufrío o mundo en moito tempo e as poucas posibilidades que ofrecía unha Fuerteventura ferida de morte pola crise para retornar a Camariñas. Alá na illa africana queda un fogar en propiedade alquilado a unha parexa por un ano e ao que espera poder volver de vez en cando. Aquí, o seu esposo Pedro, axiña atopou traballo como mariñeiro no Navaliño, e o seu fillo Pedro busca xa activamente unha colocación que seguramente non se fará esperar ben no mar, ben no sector servicios. E a Sefa, podemos vela a diario feliz, ilusionada, paseando nas primeiras horas da mañán ao longo do Paseo Marítimo de Area da Vila cos seus canciños Lori e Cuqui, limpiando concienzudamente a porta da súa casa no Muiño do Vento, paladeando as sabrosas tapas do Arnela rodeada das súas innumerables amigas, ao carón da súa familia: a súa sobriña Gelinita, as súas irmáns Sofía e Gelina, con Juanillo, incluso ata o mesmísimo alcalde de Camariñas quixo acudir a rendirlle os debidos honores... O único problema: que debido a diversos incovenientes técnicos no entorno do Muiño do Vento, Telefónica non lle instalará internet disque ata alá polo mes de agosto. Polo que ante as gravísimas consecuencias que elo pode traer aparellado para camarinas.eu, dende esta humilde redacción facemos un chamamento aos técnicos de Telefónica de España a ver si poden axilizar os tramites. En todo caso, o importante e que Sefa, Rubiasexy, xa está en Camariñas, xa está cos seus.