Gracias á labor desenrolada por Ernestina e Ángeles un dos muiños máis fermosos do concello volve á vida

Camarinas.eu recala na súa singladura xornalística nun dos lugares máis fermosos e menos coñecidos do Concello de Camariñas: os Lugares de Pedrouzo e Chandeira, na parroquia de Xaviña, un rincón bucólico e coqueto marcado polo fluir dun regato que vive os seus derradeiros intres antes de desembocar no fértil areal do Ariño. Alí, nun pequeno declive da carretera que leva a Brañas Verdes, existía dende antigo un  pequeno muiño que foi construido por aquelo de aproveitar a forzas das augas para moer o millo co que serían alimentadas as bestas ou cociñada a sabrosa broa. Sin embargo, chegou o día no que unha xungla de toxo e matorral adueñouse dun muiño ao que o progreso material facía prescindible. E pasaron os anos ata que aproveitando unha subvención da Xunta de Galicia, a Asociación de Veciños de Xaviña decidío contratar a dúas rapazas, Ernestina e Ángeles, para realizar diversos traballos de limpeza pola parroquia, entre eles o encargo urxente e inaprazable de proceder á recuperación do muiño e do seu entorno, prácticamente desaparecidos pola selva que os cubría. E estas dúas veciñas de Xaviña aplicáronse con tanta ilusión e gañas, ca tenacidade e forza de vontade que caracteriza ás xentes da parroquia máis extensa do concello, que ata conseguiron facer funcionar o circuito de auga que leva ao muiño. E conseguiron devolver á vida un dos monumentos máis fermosos do concello.

Lixo nos camiños, nas calles e nas cabesas

Foi hai xa moitos anos, mentras un grupo de rapaces camariñáns reproducían cinematográficamente no agora deforestado Monte da Xesteira as andanzas da guerra do Vietnam cando tocou rodar unha escena na que un canixo e esmirriado soldado vietnamita tiña que morrer. E foi alí, sobre o cadáver do desdichado seguidor de Ho Chi Minh que ensanguentado xacía na daquela frondosa herba da Xesteira cando caío sen máis ni máis unha terrible patada nas costelas, seguida dunha frase inesperada, contundente, preñada de frustración e descontento, do yankee soldier: "¡¡Basura!!". Efectivamente, basura hai moita, e polos camiños, rúas e algunhas cabezas máis. A inapelable profecía anticipada en tempos por un sabio barrendeiro do exército veraniego municipal segue a cumplir o seu vaticinio maldito e á tradicional querencia camariñana de desembarazarse daqueles colchóns e metálicos sobre o que foi enxendrada a práctica totalidade do padrón municipal de veciños hai que sumarlle unhas rúas invadidas por trasnochados televisores como consecuencia do advenimiento da rebautizada polos veciños de Xaviña e Buría, sabiduría popular en movimiento, TELETÉ (TDT). Míster X, o Superheroe enmascarado camariñán, volve á carga cunha segunda edición de Lixo nos Camiños.

Véndese cachorriño de Yorkshire

Continúa a sección de camarinas.eu adicada aos animais de compañía camariñáns, nesta ocasión adicada a un dos dous cachorriños fruto da unión entre Coco e Kira, os dous yorkshire da máis distinguida e aristocrática linaxe propiedade dos nosos queridos usuarios Adrián Campaña Antelo e Graciela Bouzas Rodríguez. O caso é que ante a imposibilidade de quedarse ca parelliña, deciden poñer á venta por un precio económico un deles xa desparasitado, vacunado e co seu correspondente pedigree. Avisan de que haberá un esixente chequeo previo para comprobar que a familia de destino sexa cariñosa e responsable. Os Yorkshire son unha raza con orixe na Gran Bretaña, de carácter vivaz e xuguetón, intelixente e fiel, cunha certa tendencia a mordisquealo todo, como ben atestiguan as paredes da casa de Grace. En fin, un canciño cunha clase e un estilo tal que si nacera 120 atrás entraría nun daqueles exclusivos Clubs de Oficiais da India británica, pediríalle, insolente e estirado, a un desdichado camareiro hindú un gin tonic, este contestaríalle "Sí, sahib", abriría o The Times polas páxinas de política e vería como marchaban os asuntos do Imperio e da súa Graciosa Maxestade Victoria, a quen Deus garde. Incluso o mesmísimo Rudyard Kipling podería adicarlle un relato contando as súas andanzas pola selva, quen sabe. INTERESADOS CHAMAR AO TELÉFONO 981-737045.

Masacre Forestal

Nas mesmas datas en que están a chegar ás nosas costas os restos do implacable temporal que ven de arrasar a Illa de Madeira, procedemos en camarinas.eu a facer unha recopilación do que supuxo para a masa forestal do Concello toda a forza desencadenada polos elementos nestas terras benditas de Deus nun outono-inverno pródigo en temporais de tódalas especies e signos: un inverno dos vellos tempos, de augas e ventos furiosos, de ceos e mares tenebrosos. Aínda que nin remotamente se poda comparar en termos de deforestación cos feitos acaecidos  en 1908 na rexión siberiana de Tunguska e atribuidos a un obxecto celeste non identificado, o feito de ver tantos e tantos pinos do país arrancados de cuaxo da súa terra nai non deixa de suscitar ecos con aquel suceso inexplicado no que millóns de árbores foron derribadas sin remisión. En definitiva, non sabemos si se trata do queixume dos pinos do que falara Eduardo Pondal pero camarinas.eu, notario e cronista oficial do Concello de Camariñas, a través dun duro e exhaustivo traballo de campo desenrolado durante estos últimos meses procede a deixar constancia ante a historia de toda a devastación provocada polos elementos no duro e cruel outono-inverno do ano do Noso Señor de 2010.

Masacre Animal

¿Está unha peste de proporcións descoñecidas a aniquilar aos animaliños de Camariñas? ¿Acaso fixéronse os habitantes de tan antiga e renombrada vila debido aos seus innumerables pecados acreedores dun castigo divino a semellanza daquel que asolou ao Exipto bíblico e que en vez de recaer sobre o primoxénito de cada familia, recaería nos seus animaliños de compañía máis queridos ou  nos asilvestrados que se acercaran ata tal lugar maldito de Deus?  Todo o anterior vería a ser corroborado pola secuencia de seres pertencentes á fauna animal que nos últimos días apareceron mortos en distintos puntos de Camariñas e todo elo debido á conducta pecadora e inadecuada dos veciños dunha vila na que a Guardia Civil non da abasto a traballar, o que entre outras cousas, os situaría especialmente no punto de mira da ira divina.

Si algún día alguén a semellanza do célebre "Malevaje" de Carlos Gardel se decidira a adicarlle un tango á Patrulla Municipal de Obras debería chamarse "Patrullaje". Incluso ao mellor, reeditando viejos fueros rockeros, a compoñen estes dous redactores que o presente subscriben. ¿Quen sabe? En todo caso, sería unha oda necesaria: xusta e necesaria. Como ineludible era tamén a obra das aceras (beirarrúas que din en galego normativo) da Avenida de Cedeira que un día ahí quedaron a medio gas e ninguén se volvío a acordar delas. Ata o día de hoxe, no que operarios do Servizo Muncipal de Obras puxéronse a demoler o piso de cemento que existía para poñer un novo e que así as losetas agarren mellor.

¡Ah, unha obra tan reinvindicada pola nosa usuaria Pión! Unhas aceras polas que luchou tanto están a piques de ver a luz. Si os nosos chavales da PMO (Patrulla Municipal de Obras) teñen o día, queridos usuarios, esa obra vai quedar como un patena. ¡Unha obra digna de recordarse! Porque en ocasións son un pouco como aquel xenial xogador do Celta de Vigo, Mostovoi, que igual tiña días nefastos (Gijón, Estadio de El Molinón, actuación sobreactuada de Pachi Salinas de por medio) ou poñía Balaídos boca abaixo con calquera das súas delikatessen. En todo caso, a semellanza duns celtistas que non olvidamos os seus días de gloria, os nosos chavales poñerán todo da súa parte para deixar unha obra para a historia. Desas que pasan 20 anos e vas e dis cun deixe de admiración: ¡¡pos si señor, que tíos!!

Alma de xubilado

Pois ahí está o noso querido amigo Josemar, xerente de Construcciones Canto y Carril, sendo profeta na súa propia terra e executando as obras de construcción de beirarrúas na marxe dereita desa carreteriña comarcal que leva dende a recta de Sara ata a milenaria igrexa xaviñana, o maior expoñente da arte románica no Concello de Camariñas. Aproveitando a paréntese de clima seco e soleado que por uns días parecíose abrir sobre a ancha llanura de Xaviña, esta empresa natural de tan vasta parroquia iniciou a realización dunha obra que foi adxudicada nunha cantidade próxima aos 80.000 euros e que é financiada pola Deputación Provincial en colaboración co Concello de Camariñas. Aquí en camarinas.eu como aínda que non chegáramos aos 67 anos temos alma de xubilados prematuros e gústannos as obras tanto como a un tonto unha tiza, non perdemos ocasión de acercarnos ata calquer obra que se acometa no término municipal e sacar o inxenieiro que levamos dentro cunhas cantas opinións que ninguén solicitou e o que é peor, que a ninguén lle interesan. Todo sexa polo progreso ("The way to the future", que decía Leonardo Di Caprio na inquietante escena final da espléndida El Aviador).