Ten en conta, Diego, que meu pai fai moitos anos que faleceu. Por aquel entón, os de Abegondo, coñecíanme por: Toñito, o do Secretario. E, en Beldoña, como Toñito o xenro de Esperanza. ( xa ves, que eu era e sego sendo secundario de cada ás xentes… )
A miña vida trascorre, case sempre, en Coruña, e tan só ímos por aquela zona, de vez en cando. Mais que nada, porque alí está a miña sogra e as súas

Pois, ali, precisamente onte, a carón da capela de Santo Antonio, estaba eu coa miña dona, na casa da miña sogra. Se pararas un poucos metros mais adiante, nos ías ver no xardín do meu fillo, Antón, que estabamos amañando.

Pois, ali, precisamente onte, a carón da capela de Santo Antonio, estaba eu coa miña dona, na casa da miña sogra. Se pararas un poucos metros mais adiante, nos ías ver no xardín do meu fillo, Antón, que estabamos amañando.

BELDOÑA

¿ Que vos vou a dicir eu de Beldoña ¿.Se Beldoña, non é tan só ó meu nick, senón que é unha caixa de sorpresas gardadas nun fermoso val circundado i custodiado por unha frondosa vexetación que fai daquela terra ó paraíso dás Mariñas..

A etimoloxía dó seu nome, polo menos pa min, debe ter á súa orixe nó latín: BEL (bela) DONA (dama) i, se non fora así, debería de selo, pois é á máis guapa aldea da comarca .

Á miña doa, TITA, naceu alí, i contaxiouse pola fermosura daquel lugar, afincado nó municipio de Abegondo. Sorte que tiven, pois, dese xeito, puiden mellorala miña descendencia, dándome á cambio catro fermosos fillos, cuspidiños á súa nai. Ó único “defecto” que ten é que é un pouco berrona, coma tódalas mulleres ( con perdón). Dende que ás botaron dó Paraíso, e tiveron que patear ás rúas pa mirar escaparates, sen mercar, non dan abasto á mallarnos á “zapatazos” coa lingua…(…vanme a matar…) .Por contra, cala de contado, imprimindo, pa iso, máis saleiro na aspiradora e rematando axiña .Cando desenchufa ó aparello, xa non recorda ás causas desas cantareiras ó sol.

…Prosigo...Esa aldeíña situada á oito km de Betanzos en dirección Mesón dó Vento-Ordes-Santiago,…está á catro toques de balón dos campos do Deportivo, e ten moi poucas casas, pero todas elas cusquiñas e espalladas, nun lugar rodeado de piñeiros, carballos, bidueiros e, moitos, moitos árbores froiteiros: pereiras, maceiras, figueiras e, sobre todo, cerdeiras…Terras de labranza onde ó millo, ó trigo, ás patacas, ós tomates e outro longo etcétera, fan dese recuncho unha despensa agrícola sobranceira dos mais exquisitos manxares daquel chan… e ,de paso, do meu conxelador.

Outro novo inciso. Vouvos á contar unha anécdota que lle pasou á miña nai, recen chegados á Abegondo, á onde o meu pai fora destinado como secretario xudicial: resulta que, certo día, mandou á un rapaz pa que lle levara un recado e, de recompensa, doulle unha fermosa mazán. O mensaxeiro votoulle unha ollada, colleuna , e zapateouna, por contrariedade, contra a parede da nosa casa.
Neses intres, á miña proxenitora non comprendeu ben aquel desprezo, mais, co tempo, puido coñecer que, agasallar cunha mazán á un neno en Abegondo, era coma pagarlle o recado cunha sardiña á un camariñán. As cousas valen dependendo á fartura ou escaseza do produto, e, segundo o lugar onde estes á vivir.

Si, amigos, estas terras son outro mundo, na súa forma de ser e de pensar.

Está cruzada, esta segunda patria, polo rio Barcés, que desauga, no pantano de Cecebre, das que bebemos tódolos coruñeses.
Nel pesquei á miña primeira troita, poñéndome de espantallo de cara o río, e agardando á que me picasen. Eu, que estaba afeito á cargar o cesto nas augas da nosa ria, non comprendía, como era posible pasar o día enteiro, e, tan so, levar ó lombo un cesto de vimbia cheo de aire, e cunha descoidada “arco iris” de merda. Pois, tamén nisto, era diferente. No rio ou no mar, tes que axeitarte á outras artes ou maneiras, que, tamén, tiven que aprender se quería matar o meu enraizado antollo.

Co tempo, funo superando pouco á pouco, á base d´engordar á miña ilusión, coa fantasía que nunca me faltou. E, situándome no medio d´Area da Vila, cun cachiño de boroa, pingado coa graxa dunha sardiña, ala polo mes do San Xoán, os meus pes estaban a escaravellar de gozo pola area… ata que, os estoupidos dos foguetes das festas de Crendes, botaban por terra das Mariñas á miña va ilusión.

Por todo que vos estou a contar, non podería ser d´outro xeito o nome da miña lanchiña nin o dó meu nick, se non quería ser vítima de outros berros máis atronadores, por parte de quen me sen, con consecuencias incalculables .

Pa rematar, se algún día pasades por esa estrada, á altura do Cruceiro de Beldoña, parade e enchede o coche de froita, que, as xentes, agradeceránvolo ( sen que vos vexan)

Antonio Puertas

Bos días Antonio, onte acordeime moito de vostede pois tiven que ir a Betanzos a realizar un reportaxe fotográfico dun bautizo e, casualidades da vida, pasei por unha igrexa moi bonitiña que se chamaba Santo Antonio de Beldoña. Un saludo!

MADRE

Nunca más podré regalarte una flor,
como el pasado año, un día como hoy.
A tu casa llevé el clavel de mi amor;
sin ti, madre,… sin esa flor, hoy estoy.

El mes de mayo el viento la marchitó
y nunca más quise talar otra flor…
¿ para qué ? si ya tu cariño me faltó.
Sin tus besos ya me ahogué en mi dolor.

Este año te voy a regalar un poema,
y en tu trono lo cantará un ruiseñor.
Abre, pues, las ventanas de mi pena,
y escucha en tu cielo mi canción de amor.

Madre, dale mil besos al ruiseñor.
Escríbeme en un pétalo tu oración;
un río me traerá el trino de tu amor
brincando en su cuna… alzando tu canción.

Antonio Puertas.




¡ Si vieras como brinca el río cuando nace en la cordillera !
¡ Si vieras qué fresco, roto y cristalino, baja por su ladera !
¡ Si vieras como, manso, serpentea entre sombras de pradera,
y, entre los chopos y los sauces de los prados, si lo vieras !
…huyendo siempre de su cuna, en busca de su mar eterna.

¡ Si vieras rodar la rueda del viejo molino, si la vieras !
¡ y saltar el trigo y brotar la harina a la tina de molienda,
ronroneando los ejes del noble roble de su madera !
¡ Si vieras cómo, silencioso, va discurriendo en la arboleda,
y con sus verdes, entre los olmos, por sauces de la pradera !

¡ Si vieras cómo, bullicioso, entra en las fauces de las piedras,
y, manso, tintinea en la espuma amotinada en su vereda !
…¡ y como canta la alondra, y se despierta la luciérnaga !
¡ Si vieras como sueña la noche, mientras descansa la aldea !
¡ Si vieras lo que yo he visto en aquel molino de piedra !
Antonio Puertas



A RAMPLA D´AGUIAR

Naquela rampliña, medio tollida,
que, nin co devalo do mar, se vía,
as sardiñas nas tinallas brincaban,
cos aires das mozas, ó abri-lo día.

Abalando cara o mar mariñeira,
rastrexaba o peixe que escorría;
i a onda randeeira baleiraba
impando na escama que relucía.

Por aquela rampla a onde ía a Mantida,
co andar lixeiro dende a súa casiña,
baixaba antano este neno da vila
a pescar queimonas abondo e axiña.

Os mozos cantaban ó abri-lo día,
i o espello da auga ó sol relucía,
i a gaivota rapinaba a sardiña,
i a lancha do xeito en peixe afundía.

Era ó xantar, fresquío da Vila,
co peixe que daba a xente a quería,
sobranceira,… i, ¡ tanta “jameliña” !
apazugada, agardando na fila.

¡ Hai ! asoballada, amada veciña,
cara ao mar, reverente te inclinas,
desgaxada en vaivén de caroliñas
… abrente arrolado nas cunchas finas.

Agarda por min, miúda xoíña,
a que retorne xunto a ti algún día,
cos tempos de antes bulidos da vida,
…con alumiños, volver, volvería.

Antonio Puertas

Hoxe finou Don XOSE TEIJEIRO, mais coñecido por Aguiar.

Vai por ti, amigo, e DEP,
¡ Cantos recordos me evoca a túa rampliña... !

Hoxe