Vista privilexiada do Faro Vilán dende a cara sur da PedrosaExiste unha cara norte do Monte da Pedrosa, esa mesma que fai fronte ao vento nordés, que priva dunha hora de sol á praia á que da nome e en cuias orixes ata non hai moito se podía contemplar cotidianamente nos meses de agosto e setembro aos recolectores de caramiñas apañando o fruto nacional camariñán. Falamos da cara visible da fronteira límite, kilómetro cero, dos areais salvaxes de Reira, o lugar que marca o inicio (ou o final, según corresponda) do conxunto de praias posiblemente máis fermoso da Costa da Morte. Pero hai outra cara da Pedrosa, máis segreda, máis inaccesible, máis recóndita, ruta seguida dende tempos remotos cáseque en solitario polas caravanas de percebeiros que, monte arriba, suben cargados co precioso manxar que acadará prezos astronómicos en mercados remotos. Falamos da cara sur, a cara oculta, da Pedrosa.

Unha vez acometida a visita iniciática á Furna de Herba, aproveitando a apertura de pequenos camiños alfombrados de toxo polas brigadas de loita forestal da Xunta de Galicia, camarinas.eu decidío en xornada consecutiva á anteriormente mencionada executar unha exploración xornalística para abrirse paso ata as profundidades remotas do Monte da Pedrosa. Úsase para elo vías coñecidas únicamente por pescadores de cana, percebeiros osados e temerarios turistas de ocasión. E así o primeiro que sorprende ao camiñante solitario e ao seu fiel e intrépido acompañante é que tras uns duroa primeiros pasos a través da maleza máis extrema, cara a metade do camiño un pequeno regueiro de terra, perfectamente definido polo que parece dende tempo atávico, abre un paso máis ou menos doado cara ás pedras que marcan a final da viaxe de pracer para uns e o inicio da zona de traballo para outros: os percebeiros da Vila das Palilleiras.

No cume desolado da Pedrosa, inmune ás sacudidas inclementes do vento nordés reina unha estrana e agreste flor picuda que recorda por momentos aquel estrano, inatopable especimen que salvaba vidas e polo cal se viron urxidos a escalar ás máis lonxanas cimas nevadas Astérix e Obélix na súa viaxe á pacifica e saciada Helvetia. E aprovéitase para tomar unhas imaxes non demasiado vistas ata o de agora, perspectivas novas do máis fermoso dos faros ou tomas paisaxísticas dende as alturas que dominan catro puntos cardinais. Poderían o camiñante solitario e o seu fiel, intrépido, a veces impertinente e ladrador tamén, acompañante aventurarse cara a punta da Pedrosa, pero eso prefieren deixalo para temerarios (e ignorantes) turistas de ocasión.

{phocagallery view=category|categoryid=631|limitstart=0|limitcount=0|detail=8|imageordering=1}

Engadir un comentario