O Faro Vilán amosa  asúa silueta tras as pedras da furnaAo longo de todos estes anos, toda unha vida, estivo alí: agazapada nun recodo do camiño, oculta ás miradas furtivas dos viandantes que unha e outra vez pasaban polas súas alturas, constituindo o derradeiro paso dunha vía de auga na que antes se atopaban o así denominado Geymes ou a Fontetanboa, pero non foi ata unha tarde nas idus de abril dun ano na segunda década do s. XXI, aproveitando a apertura dunha serie de senderos ata o mar polas brigadas de loita contra incendios da Xunta de Galicia, cando un xoven reporteiro e o seu intrépido e fiel acompañante, tal vez rememorando as andanzas plasmadas no mundo do cómic oitenta anos antes por un católico e conservador escritor belga, decidiron acometer por vez primeira nas súas vidas unha viaxe ata a remota e olvidada Furna de Herba, a así tamén bautizada pola sabiduría popular dun pobo antigo como "Furnaderba".

E así iníciase por unha sendeiro alfombrado cos restos moribundos das grandes masas de toxos que reinaban sobre o lugar a baixada cara unha furna onde con anterioridade tan só eran visibles, moi de tarde en tarde, as siluetas diminutas de algún que outro pescador de cana. No último tramo os toxos deixan paso a unha herba mullida e frondosa á que da vida un impetuoso regato que morre nunha pequena cascada e  que dende arriba, ao outro lado do camiño de terra que leva cara a Reira, trae orixe de Fontetanboa, tendo unha obrigada e momentánea parada no "Depósito de Juan", o así chamado "Geymes". Unha vez a pe de furna os bolos inundan o lugar e un non pode evitar recordar a pedregosa praia escandinava na que Max Von Sydow e a Morte xogaban ao xadrez a partida definitiva ("El Séptimo Sello", Ingmar Bergman, 1957) ou aquelas agrestes e limosas  nas que cabaleiros artúricos solventaban as súas loitas de poder ao compás marcado polo Mago Merlin na Britannia da orixe dos tempos ("Excalibur", John Boorman, 1981). Asemesmo, unha sensación de soidade absoluta e medo sobrecollen a alma e non se pode evitar temer que nalgún momento todos eses montes vaian a desplomarse sobre un xoven reporteiro e o seu intrépido e fiel acompañante, dignos émulos (tal vez sen pantalóns bombachos, tal vez sen o pedigree dun fox terrier,  tal vez non no Congo nin en Sildavya nin nunha illa negra nin na Lúa) nas idus de abril dun ano na segunda década do s. XXI daquelas aventuras plasmadas no mundo do cómic oitenta anos antes por un católico, conservador e xenial escritor belga.

{phocagallery view=category|categoryid=608|limitstart=0|limitcount=0|detail=8|imageordering=7}

Comentarios   

Beldoña
+1 # RE: Visita á Furna de HerbaBeldoña 13/04/2011 09:27
Certamente temos, por todo ó longo da nosa costa, lugares fermosísimos esquecidos e ocultos, dos que nunca tiñamos reparado. Mira que eu teño recorrido recunchos insólitos nos meus tempos de mozo, pero hei de confesar que nunca baixei á Furna da Herba.
É este, un reportaxe narrado de forma maxistral. Un mais, de tantos e tantos, á que tan mal nos ten acostumados o noso canciño explorador Bender.
Noraboa, compañeiro.
Antonio Puertas
Responder | Denunciar ante o administrador

Engadir un comentario